งยาวเหยียดก็ดังก้องมาจากบนถนนเบื้องล่าง ลินรีบวิ่งไปที่หน้าต่างและแง้มผ้าม่านดู ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
ฝูงชนที่เคยเดินไปมาอย่างปกติ บัดนี้กำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนมนุษย์ แต่กลับมีท่าทางบิดเบี้ยวและพุ่งเข้าใส่ผู้คนด้วยความเร็วที่น่าสยดสยอง หมอกสีเทาที่เคยจางๆ บัดนี้มันเริ่มเข้มข้นขึ้นจนบดบังวิสัยทัศน์
เหนือชั้นบรรยากาศที่หมองหม่น…
สายตาจากดวงตาสีฟ้าครามยังคงจับจ้องมองลงมา เขาไม่ได้ขยับไปไหน บัลลังก์ที่ถักทอจากแสงดาวยังคงมั่นคงท่ามกลางความปั่นป่วนของมิติ
เขามองดูหมอกสีเทาที่เริ่มกัดกินเมืองแต่ละเมือง ดูการเปลี่ยนสภาพของมนุษย์ให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้สติปัญญา สำหรับเขา มันเป็นเพียงกระบวนการทางธรรมชาติของการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งที่อ่อนแอไปสู่สิ่งที่มีประโยชน์มากกว่าในการทดลอง
นิ้วเรียวยาวที่เป็นพลังงานสลัวลากผ่านอากาศเบาๆ ปรากฏแถบแสงสว่างไสวที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ลึกลับหมุนวนไปมา เขาหยุดนิ้วลงที่พิกัดของลิน
“การตอบสนองต่อสภาวะวิกฤต… 87%” เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาอย่างเฉยเมย
เขามองดูเมล็ดพันธุ์หมายเลข 01 ที่เริ่มแตกหน่อในดินของเธอ และมองดูความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อมอพาร์ตเมนต์โทรมๆ หลังนั้น
“เจ้าเลือกที่จะสร้าง… ในขณะที่โลกกำลังพัง”
เขาสะบัดมือเล็กน้อย ส่งคลื่นพลังงาน