บว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องพักที่คุ้นเคยอีกต่อไป
เธอกำลังยืนอยู่บนผืนดินสีน้ำตาลเข้มที่ดูชุ่มชื้นและอุดมสมบูรณ์ พื้นที่ตรงนี้กว้างขวางจนมองไม่เห็นขอบเขต ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีนวลตาไร้ดวงอาทิตย์แต่กลับสว่างไสว และที่ตรงกลางผืนดินนั้นมี น้ำพุหินโบราณ ที่ส่งเสียงน้ำไหลรินอย่างสงบ
“นี่มัน… อะไรกัน? หรือลินฝันไป?” เธอเดินไปที่น้ำพุแล้วลองก้มลงสัมผัสน้ำที่ใสสะอาด ความเย็นเยียบนั้นทำให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอค้นพบว่าเพียงแค่เธอนึกถึงห้องพัก ร่างของเธอก็จะกลับมาอยู่ที่เดิมทันที
ลินใช้เวลาทั้งคืนทดลองเข้าออกมิตินั้นด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน เธอพบว่าผักที่เธอเผลอทำหล่นไว้ในมิตินั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมง กลับดูสดชื่นและเติบโตขึ้นอย่างผิดหูผิดตา
แต่ความดีใจก็อยู่ได้ไม่นาน…
เช้าวันต่อมา ขณะที่ลินกำลังเดินไปทำงาน เธอสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เริ่มก่อตัวขึ้น ข่าวในวิทยุเริ่มพูดถึงอาการคลุ้มคลั่งของผู้คนในเมืองชายแดน และภาพในโซเชียลที่ถูกลบไปอย่างรวดเร็ว—ภาพของกลุ่มคนที่มีท่าทางประหลาดเดินโซเซและพยายามโจมตีผู้คน—ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่าความสงบสุขที่เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่นั้น กำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า
ลินกำแหวนทองแดงในมือแน่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความมุ
