ิ่งบอกพวกเราสามคนว่าอย่าคุยกับพี่ไม่ใช่เหรอ?” หยวนเสี่ยวถามด้วยความสงสัย
“ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่ามาคุยกับฉัน แต่ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะไม่คุยกับเธอ!” โมเฟยพูดอย่างโมโห
“พี่โม สิ่งที่พี่พูดมานั้นถูกต้องแล้ว ผมเข้าใจผิดไปเอง ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ!” หยวนเซียวกล่าว จากนั้นก็เริ่มเอาใจพี่โมด้วยการนวดไหล่ให้เขา โมเฟยไม่ได้ปฏิเสธ ปล่อยให้หยวนเซียวเอาใจเขาต่อไป
เมื่อยามเย็นย่างเข้ามา หยวนเซียวและโมเฟยก็เริ่มเดินทางกลับไปยังประตูภูเขาเก่าของเมืองหยุนไห่ หยวนเซียวใส่เซียวจินและเซียวหวงลงในแหวนสัตว์วิญญาณของเขา ในขณะที่ตัวเขาเองยังคงใช้ดาบในการบิน ซึ่งทำให้พี่โมเฟยไม่พอใจเป็นอย่างมาก! ก่อนหน้านี้เขาบินไม่ได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาบินได้แล้ว เขายังมาขอโดยสารฟรีอีก เขาช่างหน้าด้านจริงๆ บางทีคราวหน้าเขาควรคิดค่าโดยสารบ้างนะ? หินวิญญาณระดับต่ำสักสิบหรือแปดก้อนคงทำให้เขาร้องไห้แน่!
เขาไม่รู้เลยว่า หยวนเซียวไม่กลัวเรื่องนี้เลย! ตอนนี้หยวนเซียวกำลังขาดแคลนหินวิญญาณระดับต่ำอยู่หรือเปล่า? หยวนเซียวแทบรอไม่ไหวที่จะหาเหตุผลมามอบหินวิญญาณให้เขาบ้าง
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง พวกเขาก็กลับไปที่ประตูภูเขา บางทีเขาอาจจะลงจอดดาบเหาะของเขาบนเกาะน้ำฤดูใบไม้ร่วงโดยตรง เห็นได้ชัดว่าเขายังคงงอนอยู่ และจงใจไม่ส่งหยวนเซียวกลับไปที่สวนสมุนไพร
หยวนเสี่ยวกลั้นหัวเราะและแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เธอจะไปห้องปรุงยาเพื่อตามหาพี่ไห่และถามเ
