รื่องนกฟีนิกซ์น้ำแข็ง ดังนั้นเธอจึงเรียกม้าเหลืองน้อยออกมาและขี่มันตรงไปยังห้องปรุงยาซึ่งอยู่ครึ่งทางขึ้นเขาเขียวน้อย
วันนี้อาจารย์ไห่ไม่ได้ปรุงยา ท่านนอนอาบแดดเท้าเปล่าอยู่ในลานบ้าน บางครั้งก็แคะนิ้วเท้าตัวเอง
เมื่อหยวนเสี่ยวเดินเข้ามาในลานบ้าน เขาก็เห็นว่าท่านไห่เพิ่งแคะนิ้วเท้าเสร็จ จึงเอามือไปดมกลิ่น ปรากฏว่าท่านไห่ถึงกับยืดคอและพองแก้ม จนเกือบจะอาเจียนออกมาเพราะกลิ่นนั้น!
หยวนเสี่ยวตกตะลึง! มือแบบนั้นที่กำลังแทะเล็มเท้าของเขาอยู่ พี่ไห่จะปรุงยาได้อย่างไร? นี่ไม่ใช่การวางยาพิษเหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่ยาที่เขาปรุงมาตลอดหลายปีถึงได้เป็นพิษขนาดนี้! ดูนิ้วเท้าของเขาซิ – สารพิษคงสูงมากแน่ๆ!
เมื่อนึกถึงยาเม็ดสร้างรากฐานและยาเม็ดแก่นทองคำจำนวนเล็กน้อยในกระเป๋า เขาก็นึกเสียดายที่เขามีไข่มุกแห่งการเปิดเผยจากสวรรค์ ซึ่งช่วยชำระล้างยาเม็ดทั้งหมด มิเช่นนั้น จากสิ่งที่เขาเห็นในวันนี้ พี่ไห่คงกลืนยาเม็ดเหล่านี้ไม่ลงแน่!
“พี่ไห่ วันนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ลานบ้านหอมจังเลย!” หยวนเซียวชมทันทีที่อ้าปากพูด
“เจ้าเด็กน้อย มานี่สิ ให้แกดมให้จุใจไปเลย!” เฒ่าไห่แสร้งทำท่าจะยื่นเท้าออกมา แต่หยวนเซียวก็รีบโบกแขนเสื้อปัดคลื่นแก๊สพิษออกไปทันที
ในที่สุดไห่เหล่าเต๋าก็ใส่รองเท้ากลับคืน เพราะเขาแทบจะอาเจียนจากควันพิษและทนแรงกระแทกต่อไปไม่ไหวแล้ว
“พี่ไห่ ฟีนิกซ์น้ำแข็งคืออะไรคะ?” หยวนเสี่ยวถามขณะนั่งลง
“เจ้าเด็กน้อย
