ำแข็งอาจเป็นสัตว์เทพหายาก หยวนเซียวจึงไม่คิดที่จะแสดงให้คนอื่นเห็นง่ายๆ โดยที่ยังไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้อาวุโสอันดับสองมากพอ
นอกจากนี้ หยวนเสี่ยวก็มีบุคคลที่เหมาะสมที่จะสอบถามอยู่แล้ว และเธอจะหารือเรื่องนี้เมื่อกลับไปที่ประตูภูเขา
“พี่โม ท่านกลืนยาเม็ดสีแดงที่ไป๋หยูให้ไปจริงหรือ?” หยวนเซียวถามโมเฟยขึ้นมาอย่างกระทันหัน
“น้องหยวน ข้าอาจจะไม่ฉลาดนัก แต่ท่านประเมินข้าต่ำไป! ข้าห่อเม็ดยาด้วยพลังปราณแท้และอมไว้ในปากเพื่อทำให้ไป๋หยูมั่นใจ ก่อนข้ามน้ำตกและเข้ามาในถ้ำนี้ ข้าคายมันออกมาแล้วใส่ไว้ในถุงเก็บของ ไป๋หยูและข้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ดังนั้นข้าจึงไม่ไว้ใจเขาอย่างที่สุด เมื่อสักครู่ที่ไป๋หยูทิ้งพวกเราไปและวิ่งหนีไปคนเดียว ข้ารู้ว่าโชคดีที่ข้าไม่ได้กินเม็ดยานั้น” โมเฟยกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ
“ยาของฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย ถ้าฉันจำไม่ผิด ยาพวกนี้ไม่ร้ายแรงก็ทำให้คนหมดเรี่ยวแรงต่อต้านได้ มันถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมคนอื่นหลังจากยึดสมบัติได้แล้ว เพื่อที่ฉันจะได้เก็บมันไว้คนเดียว!” หยวนเซียวกล่าวพลางหยิบยาเม็ดสีแดงออกมาให้โมเฟยดู
“ฉันรู้ว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลย ไม่งั้นทำไมเธอถึงถามฉันว่าฉันกินหรือยัง!” โมเฟยพูดพร้อมกับเยาะเย้ย
“พี่โม ถ้าผมจำไม่ผิด ไข่มุกฟีนิกซ์น้ำแข็งที่เซียวจินนำกลับมานั้นคือสมบัติเรืองแสงที่ซ่อนอยู่ในสระน้ำเย็นก่อนหน้านี้ ผมให้เซียวจินเข้าไปสำรวจสระน้ำเย็นก่อนหน้านี้ และเขาคงเอาไข
