้องรับผิดชอบต่อผู้นั้น ผู้ใดรับของขวัญจากผู้อื่น ย่อมต้องรับผิดชอบต่อผู้นั้น” ชายชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงแตะนิ้วแล้วยื่นลูกปัดให้ โดยไม่ลืมที่จะกล่าวว่า “คืนให้ฉันทีหลังนะ”
หยวนเสี่ยวหยิบลูกปัดขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง สัมผัสได้ถึงความเย็นสบายทันที ทำให้ทุกรูขุมขนบนร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย ลูกปัดเบามาก แทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักเลย
เม็ดบีดนั้นเล็กมาก เล็กกว่าไข่นกพิราบเสียอีก มันไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และโปร่งใส ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ด้านหลังได้ หากไม่มีหมอกจางๆ ล้อมรอบอยู่ ก็คงยากมากที่จะมองเห็นมันได้แม้ว่ามันจะตกลงพื้นก็ตาม
หยวนเสี่ยวจ้องมองลูกปัดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกราวกับว่าจิตใจของเธอจดจ่ออยู่กับมันอย่างสิ้นเชิง เธอจึงได้สติกลับมาและพบว่าชายชรากินไก่ฟ้าเกือบเสร็จแล้ว เขากำลังโบกมือให้เธอ เป็นสัญญาณให้เธอนำลูกปัดกลับมาคืน
“คุณลุงครับ เรามาตกลงกันหน่อยดีไหม ผมขอยืมลูกปัดนี้ไปเล่นสักพักได้ไหม หรือไม่ก็ผมจะแลกกับนกกระทาอีกตัวหนึ่งก็ได้”
“เจ้าคิดว่าข้าจะถูกหลอกง่ายอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าจะเอาไก่ฟ้าแลกกับสมบัติจากวังเซียนได้หรือ? ข้าไม่รู้ว่าลูกปัดนี่ใช้ทำอะไร แต่สมบัติใดๆ จากวังเซียนนั้นสามารถซื้อถนนครึ่งสายในแดนอมตะได้เลย!” ชายชราจ้ายเยว่กล่าวอย่างโกรธเคือง
“เจ้าก็ยืมมันมาจากวังของท่านผู้ทรงคุณธรรมไม่ใช่หรือ? ถ้าเจ้าไม่คืนลูกปัดให้ข้าตอนนี้ เจ้าคงจะไม่ได้มันคืนอีกแน่ ถ้าเจ
