“เจ้ากู้ซานนี่มันเกินไปจริง ๆ แม้แต่ผู้อาวุโสรับศิษย์ยังทนดูไม่ไหว”
เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์บนเรือวิญญาณอีกสองลำที่ไม่รู้จักกู้ฉางชิง ต่างเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเพียงผู้อาวุโสรับศิษย์จากสายหลัก
แต่สำหรับผู้ที่รู้จักกู้ฉางชิงบนเรือวิญญาณของกู้หง ต่างรู้สึกสนุกกับเหตุการณ์นี้
“จบแล้วล่ะกู้ซาน”
หากเป็นเพียงแค่สร้างความไม่พอใจให้กับผู้อาวุโสทั่วไป ด้วยพรสวรรค์ของกู้ซาน ก็อาจไม่เกิดผลอะไรมากนัก แต่ถ้าทำให้ท่านชายฉางชิงไม่พอใจล่ะก็…
“เจ้าคงจบสิ้นแล้ว พ่อหนุ่ม”
แรงกดดันอันน่าสะพรึงทำให้กู้ซานแทบขยับตัวไม่ได้ เขามองข้ามทุกคน และจ้องกู้ฉางชิงเขม็งอย่างไม่ยอมรับ
ในสายตาของเขา กู้ฉางชิงเป็นเพียงผู้อาวุโสรับศิษย์ธรรมดา
และผู้อาวุโสรับศิษย์เช่นนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของกู้ซาน หากไม่เช่นนั้น เขาก็คงไม่กล้าทำตัวโอหังเช่นนี้
“ผู้อาวุโสท่านนี้ต้องการอะไรกัน? หรือคิดจะยื่นมือเข้ามายุ่งกับการทะเลาะกันของคนรุ่นเยาว์?”
เสียงของกู้ซานเย็นชา สำหรับเขาผู้อาวุโสรับศิษย์คนหนึ่งไม่อาจทำให้เขาหวาดกลัวได้
ตระกูลสายย่อยของเขายังมีผู้อาวุโสในระดับราชาเทวะ ซึ่งเป็นปู่ของเขาเอง
“ใช่”
คำตอบเพียงคำเดียวของกู้ฉางชิง ทำให้กู้ซานนิ่งอึ้ง
