“มีเรื่องสนุกอะไรกัน? ไม่ยอมเรียกพวกข้าบ้าง! ท่านปู่ใหญ่ลำเอียง!”
“ชิงเฉิน หยุนซี พวกเจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”
นอกโถงใหญ่ กู้ชิงเฉิน และกู้หยุนซี สองพี่น้องต่างยื่นศีรษะเล็ก ๆ ออกมามองอย่างสนใจ ทำให้เหล่าอัจฉริยะสาขารองที่อยู่ด้านหลังกู้หง ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
โดยเฉพาะกู้เฉียนเสวี่ยและเหล่าสตรีที่อยู่ในโถง ต่างยกมือขึ้นปิดปากเล็ก ๆ ของตน พลางมองพี่น้องคู่นี้ที่ดูน่ารักราวกับแกะสลักจากหยก ขณะที่พวกนางต่างพากันเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่ารักเสียจริง”
“พ่อแม่ของพวกเขา คงเป็นคนที่งดงามจนยากจะจินตนาการ!”
เหล่าอัจฉริยะสายรองต่างไม่อาจหักห้ามตนเอง พากันทักทายกู้ชิงเฉินและกู้หยุนซีด้วยท่าทีอบอุ่น
สองพี่น้องกลับตกใจเล็กน้อยกับความเป็นมิตรของพวกเขา โชคดีที่กู้หงอยู่ในที่นั้น เขาเพียงกระแอมเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ทำให้กู้เฉียนเสวี่ยและคนอื่น ๆ กลับมามีสีหน้าสงบนิ่งอีกครั้ง
กู้ชิงเฉินและกู้หยุนซีรีบโค้งคำนับทักทายกู้หงและคนอื่น ๆ ก่อนจะวิ่งไปต่อแถวอยู่ท้ายสุด
ภาพนี้ทำให้ท่านผู้อาวุโสใหญ่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
‘เจ้าสองตัวน้อยรู้หรือไม่ว่าที่นี่กำลังทำอะไรกัน? วิ่งมาต่อแถวสุ่มแบบนี้ได้อย่างไร?’
แต่สองพี่น้องไม่ได้ใส่ใจ พวกเขาเห็นคนต่อแถวยาวเช่นนี้ก็คิดว่าต้องมีเรื่องสนุกแน่ ๆ เลยรีบต่อแถวไว้ก่อน
