“เจ้าหมาชราที่มีขาเหยียบหลุมไปครึ่งตัวแล้ว กล้าดีอย่างไรถึงพูดจาสามหาวเช่นนี้กับลูกของข้า?”
เพียงเสียงนี้ดังขึ้น
สายตาของเหล่าผู้อาวุโสและสมาชิกตระกูลเจียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ผู้ฝึกตนทั่วทั้งเมืองเจียงหลินต่างตกตะลึงจนเหมือนเวลาถูกหยุดนิ่ง
เจียงอวิ๋นซานที่กำลังก้าวเข้าหากู้หยุนซี และกู้ชิงเฉินชะงักกึกทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“นี่…เสียงของกู้ฉางชิง?”
ผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูลเจียงที่อยู่ด้านหลังเจียงเทียนหวางก็ตกตะลึงเช่นกัน สายตาพวกเขามองไปยังคฤหาสน์ตระกูลกู้ด้วยความระแวง
“เป็นไปได้อย่างไร? นี่มันพลังของใครกัน!”
ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากภายในคฤหาสน์
ร่างของกู้ฉางชิงปรากฏขึ้นพร้อมกับออร่าสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยรอบตัวเขา ออร่านั้นแผ่ออกมาราวกับมหาสมุทรลึกที่ไม่มีจุดสิ้นสุด
เจียงเทียนหวาง หัวหน้าของตระกูลเจียงที่ยืนบนเมฆายามนี้ยังต้องผงะไปชั่วขณะ
กู้ฉางชิงยืนอยู่กลางลานคฤหาสน์ จ้องมองไปยังเจียงเทียนหวางด้วยสายตาเยือกเย็น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกดดัน
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดเช่นนี้กับข้า?”
“ข้าจะนับถึงสาม พวกเจ้าทั้งหมดกลับไปเสีย… ก่อนที่ข้าจะไม่อภัย!”
เจียงเทียนหวางที่เคยมั่นใจในพลังของตนเอง บัดนี้กลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่เข้ามาอย่างต่อเนื่อง เขาขมวดคิ้วแน่น
“เจ้า… เป็นใครกัน?”
