กู้ฉางชิงไม่ตอบคำถามของเจียงเทียนหวาง แต่เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย ออร่าสีขาวรอบตัวเขาเปลี่ยนเป็นกระแสน้ำวนที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว แรงกดดันนั้นทำให้พื้นที่รอบ ๆ เกิดเสียงแตกหัก
เจียงอวิ๋นซานที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด
ผู้อาวุโสของตระกูลเจียงคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่น้อย
เสียงของกู้ฉางชิงดังก้องไปทั่วเมืองเจียงหลิน
“ถ้าข้าไม่อยากเห็นหน้าใคร พวกเจ้าคิดว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ได้นานแค่ไหน?”
บรรยากาศในเมืองเจียงหลินเงียบสงัด ทุกสายตาจับจ้องไปยังคฤหาสน์ตระกูลกู้และชายหนุ่มผู้ยืนอยู่กลางลานนั้น
ความหวาดหวั่นและความยำเกรงต่อพลังที่เขาแสดงออกมาทำให้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจดัง
ฟิ้ว!
ปราณดาบที่สว่างไสวถึงขีดสุด ปรากฏขึ้นราวกับรุ้งกินน้ำที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าผ่ากลางวัน มันฉายแสงตัดผ่านท้องฟ้าเมืองเจียงหลินออกเป็นสองส่วน
ในชั่วพริบตาเดียว ปราณดาบนั้นก็พุ่งตรงไปยังเจียงเทียนหวาง
“อ๊าก—!”
เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้อง
เจียงเทียนหวางผู้ที่เคยยืนหยิ่งอยู่เหนือทุกสิ่ง บัดนี้กลับถูกปราณดาบเพียงหนึ่งสายที่กู้ฉางชิงปลดปล่อยออกมา ฟาดฟันจนกระเด็นลอยออกไปไกลถึงพันจั้ง
ร่างของเขาหมุนคว้างกลางอากาศราวกับตุ๊กตาผ้าขาดรุ่งริ่ง ร่วงหล่นสู่ผืนดินอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่ทราบชะตากรรมว่าจะยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่
ความเงียบเข้าปกคลุม
