แม้แต่ประมุขสำนักสวรรค์อำไพก็ไม่กล้า สองผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งราชาข้างกายเขาก็ไม่กล้า หากพวกเขาเดิมพันผิด สิ่งที่รออยู่คือหายนะ
ความโกรธของขอบเขตราชา ไม่ใช่สิ่งที่อำนาจระดับครึ่งราชาอย่างพวกเขาจะรับมือได้
“พอเถอะ พอเถอะ”
“ข้าจะไปที่ตำหนักแห่งจันทร์ด้วยตนเอง” ประมุขสำนักสวรรค์อำไพถอนหายใจยาว
จะบอกว่าเขาไม่พอใจหรือไม่ แน่นอนว่าเขาไม่พอใจ
แต่ไม่พอใจแล้วจะทำอะไรได้เล่า?
“ท่านจะไปตำหนักแห่งจันทร์จริง ๆ หรือ!?”
คำพูดของประมุขสำนักสวรรค์อำไพทำให้สองผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งราชาที่อยู่กับเขาตกใจแทบสิ้นสติ
ประมุขสำนักสวรรค์อำไพเหลือบมองพวกเขา พร้อมคิดในใจ เพียงคำพูดของข้า ทำให้เจ้าสองคนที่เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งราชาตื่นกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แต่ก็ไม่อาจโทษพวกเขาได้ หากเรื่องนี้เกี่ยวพันมาถึงตัวพวกเขา ความลำบากจะตามมาอย่างมหาศาล
ทั้งสองคนยังไม่อยากตายตอนนี้
“ข้าจะไปตำหนักแห่งจันทร์เพื่อขอโทษและมอบของกำนัล เพื่อเปลี่ยนศัตรูเป็นมิตร เข้าใจหรือไม่?”
“เตรียมของขวัญมาให้พร้อม”
คำพูดของประมุขสำนักสวรรค์อำไพทำให้สองผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งราชาถอนหายใจโล่งอก
“เดี๋ยวก่อน ข้าสองคนจะไปด้วย”
ในวันนั้น ประมุขตำหนักแห่งจันทร์เรียกเหยียนเมิ่งฉีมาพบ
ในห้องโถงใหญ่ เหยียนเมิ่งฉีพบอาจารย์ของตน อาวุโสที่สามกำลังรออยู่
“ท่านประมุข ท่านอาจารย์”
“ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองมีเรื่องใดให้ข้ารับใช้?”
