เมื่อนึกถึงบิดาของกู้ชิงเฉิน ภาพในความทรงจำของเหยียนเมิ่งฉีก็หวนคืนมา ภาพของชายหนุ่มในชุดขาวผู้สง่างามราวเซียน ซึ่งใช้พลังเพียงลำพังปราบหุ่นหินเกราะเงินในแดนลับ
ภาพการกล่าวคำอำลาระหว่างเหยียนเมิ่งฉีกับกู้ชิงเฉิน ไม่ได้รอดพ้นสายตาของศิษย์ตำหนักแห่งจันทร์หลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ
ในหมู่คนเหล่านั้น มีศิษย์หลิวและพรรคพวกที่ครั้งหนึ่งในแดนลับเลือกจะแยกตัวจากเหยียนเมิ่งฉีและไม่ยอมพากู้ชิงเฉินไปด้วย
ในวินาทีนั้น ความรู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุดก็ถาโถมเข้าใส่พวกเขา
หากในวันนั้น พวกเขาไม่แยกตัวไปตามศิษย์หลิว สถานการณ์ในวันนี้คงแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ศิษย์พี่หลันและคนอื่น ๆ ที่สนิทกับเหยียนเมิ่งฉี ตอนนี้ล้วนได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์หลัก ในขณะที่พวกเขายังคงเป็นแค่ศิษย์ชั้นใน
เมื่อเวลาผ่านไป ช่องว่างระหว่างพวกเขากับศิษย์หลักเหล่านั้นจะยิ่งถ่างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ปัจจุบันเหยียนเมิ่งฉีมีสถานะที่แม้แต่ประมุขตำหนักแห่งจันทร์ยังต้องให้ความเกรงใจ และด้วยความสัมพันธ์ระหว่างนางกับกู้ชิงเฉิน ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชา ก็คงต้องไตร่ตรองให้ดีก่อนจะลงมือกับนาง
ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยมีโอกาสอยู่ตรงหน้า แต่พวกเขากลับไม่เห็นค่า จนถึงตอนนี้ก็ได้แต่เสียใจในสิ่งที่เลือก
การตัดสินใจเพียงครั้งเดียว สามารถกำหนดอนาคตทั้งชีวิตของพวกเขาได้
ที่ใดมีผู้คน ที่นั่นย่อมมีการแก่งแย่งชิงดี
