เหยียนเมิ่งฉีจำได้ทันทีนั่นคือเหยียนเสี่ยวอู่ ลูกพี่ลูกน้องของนาง
“พี่หญิงเหยียน ท่านกลับมาพอดีเลย ท่านผู้นำตระกูลกำลังจะให้ข้าไปตำหนักแห่งจันทร์เพื่อตามตัวท่านกลับมา” เหยียนเสี่ยวอู่กล่าวด้วยความดีใจที่ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง
“คนของตระกูลเหอมาแล้ว สองหนุ่มแห่งตระกูลเหอ คนที่จะมาเป็นเจ้าบ่าวของพี่เหยียนก็มาแล้ว พวกเขากำลังเตรียมตัวอย่างเป็นทางการเพื่อสู่ขอ” เสียงของเหยียนเสี่ยวอู่เจือด้วยความอิจฉาลึก ๆ ในดวงตา
“นั่นคือท่านเหอเส้าฟู่ บุตรชายคนรองของตระกูลเหอ หนึ่งในสามบุรุษผู้โดดเด่นแห่งเมืองวารีจันทร์ ทั้งพรสวรรค์ยังเหนือกว่าพี่ชายของเขาที่เป็นศิษย์ชั้นในของตำหนักแห่งจันทร์อีกด้วย อนาคตไกลนัก”
“ข้าอิจฉาพี่หญิงเหยียนจริง ๆ”
“อิจฉางั้นหรือ?”
เหยียนเมิ่งฉียิ้มบาง ๆ
ตระกูลเหอ หนึ่งในสองตระกูลใหญ่ของเมืองวารีจันทร์ และเหอเส้าฟู่ บุตรชายคนรองของตระกูล ก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในหมู่คนรุ่นเยาว์ของเมือง มีผู้ชื่นชอบเขาอยู่ไม่น้อย
ไม่ว่าจะเรื่องฐานะหรือพรสวรรค์ อีกฝ่ายล้วนโดดเด่น
แต่สำหรับเหยียนเมิ่งฉี นางไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อเขา
ความรักไม่อาจฝืนกันได้
หากไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
การที่คนของตระกูลเหอมาวันนี้ถือเป็นเรื่องดี นางจะได้ตัดสินใจให้เรื่องนี้จบสิ้นเสียที
เดินตามทางเดินไม่นาน เหยียนเมิ่งฉีและเหยียนเสี่ยวอู่ก็มาถึงห้องโถงใหญ่
