“ท่านผู้อาวุโส?”
เมื่อผู้ฝึกตนรอบข้างได้ยินคำเรียกนั้น ต่างก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
พวกเขามองไปยังผู้เฒ่าเปียน ซึ่งกำลังก้มศีรษะทำความเคารพต่อกู้ฉางชิง ในใจพลันรู้สึกสั่นสะท้าน
หากเป็นเพียงการเรียกขานคำว่า “ผู้อาวุโส” ก็คงแค่บ่งบอกว่าพลังของกู้ฉางชิงสูงกว่าผู้เฒ่าเปียนเพียงเท่านั้น แต่สูงกว่าแค่ไหนยังไม่อาจคาดเดาได้
ทว่าหากแม้แต่ผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชาเช่นผู้เฒ่าเปียน ยังต้องแสดงท่าทางนอบน้อมเช่นนี้ นั่นก็หมายความว่า…
พลังของกู้ฉางชิง ไม่ได้แค่เหนือกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ยังเหนือกว่ามากจนสุดหยั่งถึง!
“หรือว่า… เขาคือผู้แข็งแกร่งขั้นราชาสวรรค์?”
มีผู้คนเริ่มคาดเดาขึ้นมา เพราะในความคิดของพวกเขาก็มีเพียงยอดฝีมือขั้นราชาสวรรค์เท่านั้น ที่จะทำให้ขอบเขตราชายอมแสดงท่าทีนอบน้อมได้ถึงเพียงนี้
แต่เมื่อได้ยินคำคาดเดานี้ ผู้เฒ่าเปียนกลับแค่นหัวเราะอยู่ในใจอย่างเย้ยหยัน
ราชาสวรรค์หรือ?
แม้แต่ราชาสวรรค์ก็ยังไม่อาจทำให้ข้าต้องแสดงความเคารพถึงเพียงนี้ได้
คนผู้นี้… คือจักรพรรดิ!
เหล่าศิษย์สำนักเงาอินทรีย์ที่ยืนอยู่ข้างผู้เฒ่าเปียน ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
ชายหนุ่มผู้สวมอาภรณ์ขาวสะอาด ใบหน้าหล่อเหลาเหนือสามัญผู้นี้ นี่มิใช่หรือที่ผู้เฒ่าเปียนเคยกล่าวถึงก่อนหน้านี้ ว่าเป็นผู้ที่อาจมีพลังถึงขั้นจักรพรรดิ?
ทว่าเขาดู… อ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้?
