ขณะเดียวกัน เหล่าศิษย์ตำหนักชิงหลวนรวมถึงอวี๋เหวินเฟย ต่างก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
อวี๋เหวินเฟยปรายตามองกู้ฉางชิง ก่อนจะหันไปมองชุดเครื่องแบบของกู้ชิงเอ๋อ
แล้วทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก
“นี่มัน…”
เมื่อความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว อวี๋เหวินเฟยก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที ราวกับอยากจะขุดหลุมแล้วฝังตนเองลงไปให้พ้นจากตรงนี้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา อวี๋เหวินเฟยคิดมาตลอดว่าในครั้งนั้นที่เหมืองศิลาวารีคราม ผู้เฒ่าเปียนยอมถอยไปเพราะตนเองเอ่ยถึงตำหนักชิงหลวน
แต่ในตอนนี้ เขาก็เข้าใจได้อย่างกระจ่างชัดในทันที
ที่แท้ ผู้เฒ่าเปียนไม่ได้ถอยไปเพราะนามของตำหนักชิงหลวนเลย…
แต่เป็นเพราะ… กู้ชิงเอ๋อ!
ผู้เฒ่าเปียนรู้จักกู้ชิงเอ๋อ!
หรือบางที เขาอาจจะรู้จักเครื่องแบบของสำนักที่กู้ชิงเอ๋อสวมใส่…
อวี๋เหวินเฟยรู้สึกละอายใจจนแทบอยากจะมุดดินหนี
มันช่างน่าอับอายยิ่งนัก
คิดถึงตัวเขาในตอนนั้น ที่ยังพูดอย่างมั่นใจนักหนาว่าผู้เฒ่าเปียนยอมถอยไปเพราะเขาเอ่ยถึงนามตำหนักชิงหลวน
ที่แท้แล้ว ผู้เฒ่าเปียนไม่ได้หวาดกลัวตำหนักชิงหลวนเลยสักนิด สิ่งที่เขาหวาดกลัวกลับเป็น… สำนักใจพิสุทธิ์ต่างหาก!
น่าขันนัก เขายังเคยยืดอกโอ้อวดต่อกู้ชิงเอ๋อและคนอื่นๆ ว่าโชคดีนักที่ได้อยู่กับเขา มิฉะนั้นหากพบกับผู้เฒ่าเปียนเข้าเกรงว่าคงหนีไม่พ้นความตาย
ทว่าตอนนี้ ดูเหมือนคำพูดนั้นจะกลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง
