ทว่าตลอดเส้นทางที่เดินผ่านมาจนถึงส่วนลึกของสุสานใต้ดิน พวกเขากลับไม่พบเจอสิ่งใดที่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้รู้สึกแปลกใจไม่น้อย
พื้นที่ด้านล่างของสุสานกว้างขวางนัก กว้างพอจะจุผู้คนได้นับพันคน แสงจากภายนอกสาดส่องลอดผ่านซอกหินจากหลายทิศทาง ทำให้ไม่มืดสนิทนัก
ที่ใจกลางสุสาน มีแท่นหินสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่
“นั่นคืออะไร?”
กู้ฉางชิงมองแท่นหินด้วยความสงสัย เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับแดนลับจักรพรรดิคุนมากนัก
“หรือว่า… นั่นคือศิลาศักดิ์สิทธิ์แห่งมารสวรรค์?”
กู้ชิงเอ๋อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ศิลาศักดิ์สิทธิ์แห่งมารสวรรค์?”
“เกี่ยวกับศิลาศักดิ์สิทธิ์แห่งมารสวรรค์ ข้าเองก็ไม่ได้รู้มากนัก เพียงแต่ทราบว่ามันเป็นหนึ่งในโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งแดนลับจักรพรรดิคุน แต่โอกาสนี้ มิใช่ว่าผู้ใดก็สามารถคว้าไปได้”
ในฐานะคนจากดินแดนหมื่นอสูร กู้ชิงเอ๋อมีความเข้าใจเกี่ยวกับแดนลับจักรพรรดิคุนมากกว่ากู้ฉางชิงอยู่บ้าง
“ยิ่งไปกว่านั้น ศิลาศักดิ์สิทธิ์แห่งมารสวรรค์นี้ มิได้ปรากฏขึ้นทุกครั้งที่แดนลับจักรพรรดิคุนเปิดออก ต้องบอกว่าพวกเรานับว่าโชคดีมาก”
“ศิลาศักดิ์สิทธิ์แห่งมารสวรรค์ทั้งสิ้นมีอยู่ร้อยแท่นกระจายอยู่ทั่วแดนลับจักรพรรดิคุน เมื่อตอนที่พวกเราเข้ามาและเห็นเลขหกสิบเอ็ดบนประตู นั่นคงเป็นหมายเลขประจำแท่นศิลาของที่นี่”
