“นี่มัน…”
แม้แต่อาวุโสที่สามก็ยังไม่กล้ายืนยันได้เต็มปากในตอนนี้
“ไม่คาดคิดเลยว่าในแดนลับจักรพรรดิคุนแห่งนี้จะมีตัวตนเช่นนี้อยู่ แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่ใช่คู่มือ…” เซียวเสินหวังจ้องมองไปยัง “กู้ฉางชิง” ที่ยืนเฝ้าประตูวิหาร ก่อนถอนสายตาออกมาอย่างลึกซึ้ง เขาไม่ได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้มาหลายปีแล้ว
เซียวเสินหวังไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ ร่างของเขาค่อยๆ เลือนรางลงเรื่อยๆ
บาดแผลบนร่างของเขาไม่ถึงกับร้ายแรงแต่ก็ไม่ใช่เบา เขาจำเป็นต้องหาที่สำหรับรักษาอาการบาดเจ็บ
เหล่าผู้ฝึกตนที่มุงดูอยู่รอบวิหารก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไปในไม่ช้า
แม้แต่ขั้นราชาเทวะยังไม่อาจทำอะไรได้ ที่นี่จึงไม่มีหนทางเข้าไปได้เลย เว้นแต่ว่าวันใดผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิจะสามารถเข้าสู่แดนลับแห่งนี้
ผู้คนที่อยู่รอบวิหารโบราณจึงทยอยสลายตัวไปทีละคน
แม้จะไม่ได้สมบัติอะไรจากที่นี่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะหากขั้นราชาเทวะยังเข้าไปไม่ได้ แล้วพวกเขาจะมีความหวังได้อย่างไร
อีกทั้งแดนลับนี้ยังไม่ปิดตัวลงในเร็วๆ นี้ ยังเหลือเวลาอีกมากพอให้พวกเขาออกไปเสาะหาโอกาสจากที่อื่นในแดนลับจักรพรรดิคุนต่อ
กลุ่มของตำหนักชิงหลวนและอาวุโสที่สามจากสำนักใจพิสุทธิ์ยังคงเลือกที่จะเดินทางร่วมกันต่อไป
ปริศนาในใจของอาวุโสที่สามยังคงไม่คลี่คลาย เขาตัดสินใจแล้วว่า หากมีโอกาสพบผู้อาวุโสสูงสุดอีกครั้ง จะต้องถามให้รู้เรื่อง
