ผู้เฝ้าหน้าวิหารที่นี่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับผู้อาวุโสสูงสุดของเขากันแน่?
ทำไม… ใบหน้าถึงเหมือนกันราวกับแกะ ไม่สิ… มันเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว
“ท่านอาวุโสเก้า ท่านดูสิ บนท้องฟ้ามีเมฆดำเต็มไปหมด ดูเหมือนฝนจะตกแล้ว?” ศิษย์ตำหนักชิงหลวนคนหนึ่งชี้ไปยังท้องฟ้าที่ห่างออกไป ก่อนกล่าวขึ้น
“พูดอะไรเหลวไหล ในแดนลับจักรพรรดิคุนแห่งนี้ แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ไม่มีทั้งดวงตะวันและเมฆใดๆ ฝนจะตกได้อย่างไร…” อาวุโสเก้ากล่าวตำหนิศิษย์ผู้นั้น แต่จู่ๆ คำพูดก็ขาดหายไป
เพราะเมื่อเขามองตามสายตาของศิษย์ ก็พบว่า… มีกลุ่มก้อนสีดำทะมึนขนาดใหญ่กำลังลอยเข้ามาใกล้
“เป็นไปไม่ได้…”
มันไม่ควรจะเป็นไปได้จริงๆ พวกเขาอยู่ในแดนลับจักรพรรดิคุนมาหลายวัน ไม่เคยเห็นแม้แต่ก้อนเมฆสีขาว นับประสาอะไรกับเมฆดำ
“เดี๋ยวก่อน… มันแปลกไปแล้ว!”
จู่ๆ อาวุโสเก้าขมวดคิ้วแน่น เขาหลับตาลงและปลดปล่อยพลังจิตสำรวจออกไปอย่างสุดกำลัง
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ไม่ใช่! ไม่ใช่เมฆดำ… นั่นมัน… ฝูงอสูร!” สองคำสุดท้าย อาวุโสเก้าแทบจะตะโกนออกมาสุดเสียง!
ไม่มีใครตำหนิอาวุโสเก้าที่แสดงอาการตื่นตระหนก เพราะในขอบเขตการรับรู้ของพลังจิต เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของฝูงอสูรที่หนาแน่นราวกับนับไม่ถ้วน
