อาวุโสที่สามของสำนักใจพิสุทธิ์มองตามสายตาไป และในเวลาไม่นาน ก็เห็นชายหนุ่มผู้ยืนเฝ้าประตูวิหารอยู่
“หืม?”
เมื่อเห็นผู้เฝ้าหน้าวิหารเป็นครั้งแรก อาวุโสที่สามก็ชะงักไปทันที
เขาขยับสายตาเล็กน้อย ก่อนมองดูอีกครั้งอย่างถี่ถ้วน
“อา?”
อาวุโสที่สามอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักลงทันที
“หืม? อาวุโสที่สาม เป็นอะไรไป ทำไมถึงหยุดเดิน?”
อาวุโสมั่นจากตำหนักชิงหลวนหันไปมองอาวุโสที่สามซึ่งหยุดนิ่งด้วยสีหน้าตกตะลึง และเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ไม่เพียงแค่อาวุโสมั่น แต่เหล่าศิษย์จากตำหนักชิงหลวนและสำนักใจพิสุทธิ์ต่างก็มองไปที่อาวุโสที่สามด้วยความประหลาดใจ
พวกเขาเป็นศิษย์ใหม่ของสำนักใจพิสุทธิ์ จึงไม่เคยรู้จักหรือเห็นกู้ฉางชิงมาก่อน
เพราะไม่เคยพบเห็น พวกเขาจึงยิ่งสงสัย
อาวุโสที่สามเป็นอะไรไป?
ทำไมถึงมีท่าทาง…เหมือนเห็นผีเช่นนี้?
“ท่านอาวุโสมั่น ท่านบอกว่าผู้เฝ้าหน้าวิหารคือเขาหรือ?”
อาวุโสมั่นมองตามนิ้วของอาวุโสที่สามไป ก็เห็นชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าวิหารโบราณ
เขาพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว เป็นเขา มีอะไรผิดปกติหรือ?”
“เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักใจพิสุทธิ์ของข้าน่ะสิ!” เสียงของอาวุโสที่สามสั่นเครือเล็กน้อย
