เมื่อครู่โม่ห่าวไป่เพิ่งโอ้อวดว่า “ตราบใดที่ข้าอยู่ กู้ฉางชิงจะไม่ได้สิ่งใดจากการประมูลไปเลย”
แต่ตอนนี้คำพูดนั้นถูกตบหน้ากลับมาทันที
เสียงของการถูกตบหน้าดังก้องจนทุกคนรับรู้
เวลาผ่านไปพักใหญ่ โม่ห่าวไป่จึงเริ่มคืนสติจากความตื่นตระหนก
สายตาของเขาจับจ้องไปที่กู้ฉางชิงด้วยความไม่พอใจ ใบหน้ามืดครึ้มอย่างที่สุด
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา
เขาไม่กล้าเสี่ยงที่จะทดสอบว่ากู้ฉางชิงกล้าฆ่าเขาจริงหรือไม่!
กู้ฉางชิงมองดูโม่ห่าวไป่ในสภาพนั้น แล้วหัวเราะเยาะออกมา
“ข้านามว่ากู้ฉางชิง ในสองสามวันนี้ข้าจะอยู่บนเกาะไห่เยว่นี้ อย่าหาว่าข้าไม่ให้โอกาสเจ้าแก้แค้น”
“แต่ข้าจะบอกไว้แค่คำเดียว ถ้าเจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ข้าจะฆ่าทั้งครอบครัวเจ้า”
เสียงฮือฮาดังไปทั่วหอประมูล
บ้าคลั่ง!
มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว
ทุกคนสามารถสัมผัสได้ถึงความบ้าระห่ำของกู้ฉางชิงที่เกือบถึงขีดสุด
ครั้งนี้ไม่ใช่แค่คำข่มขู่ต่อโม่ห่าวไป่อีกต่อไป แต่คือการข่มขู่ตระกูลโม่ หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของเกาะไห่เยว่อย่างตรงไปตรงมา!
แม้แต่เหล่าผู้แข็งแกร่งในระดับครึ่งราชาที่อยู่ในงานก็ยังอดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้
“คนผู้นี้ช่างน่ากลัว!”
การข่มขู่ตระกูลโม่ หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่อันดับสามของเกาะไห่เยว่ ซึ่งมีถึงสองผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งราชาเป็นผู้คุมอยู่ ไม่มีใครในที่นี้ที่กล้าทำเช่นนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งในระดับครึ่งราชาเองก็ตาม!
