หลังจากกู้ชิงเอ๋อร์ขึ้นมาถึงชั้นสี่ อาหารที่กู้ฉางชิงสั่งไว้ก็ถูกยกมาเสิร์ฟครบถ้วน
“ปลาหางลายต้มสุก เนื้อหัวฉลามลึก โสมม่วงออร์คิด เนื้ออสูรน้ำสีเขียวจากแดนใต้…”
อาหารที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบล้ำค่าหลากหลายชนิด แต่ละจานล้วนมีมูลค่าหลักร้อยถึงหลักพันหินวิญญาณ กู้ชิงเอ๋อร์มองอาหารที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจนเผลอกลืนน้ำลาย
อาหารหลายอย่างที่อยู่บนโต๊ะนี้ ไม่เพียงแต่นางไม่เคยลิ้มลอง แม้แต่ชื่อก็ยังไม่เคยได้ยิน
“พี่ฉางชิง อาหารมื้อนี้ต้องใช้หินวิญญาณเท่าไหร่กันเจ้าคะ…”
กู้ชิงเอ๋อร์ถึงกับไม่กล้าหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหาร เพราะรู้สึกว่าอาหารทั้งโต๊ะนี้มีมูลค่ามากกว่าตัวนางเสียอีก
“สักสองพันหินวิญญาณล่ะมั้ง” กู้ฉางชิงพูดขณะคีบเนื้อปลาหางลายเข้าปาก
“สองพันหินวิญญาณ!?”
มือของกู้ชิงเอ๋อร์สั่นไหวจนเกือบทำตะเกียบหล่น
ตอนนี้ไม่ใช่แค่รู้สึกแล้ว แต่เป็นความจริงว่าอาหารมื้อนี้มีมูลค่ามากกว่าตัวนางจริง ๆ
เมื่อตอนที่อยู่ในสำนักใจพิสุทธิ์ นางได้รับหินวิญญาณระดับต่ำเพียงไม่กี่ก้อนต่อเดือน สองพันหินวิญญาณสำหรับนางแล้วถือเป็นจำนวนที่เหลือเชื่อ
“รีบกินเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด”
“อย่าทำเป็นตกใจนักเลย พี่ชายของเจ้าน่ะเป็นถึงผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชา การกินอาหารมื้อนึงที่ใช้เงินสองพันหินวิญญาณจะมากอะไรนักหนา?”
