“เช่นนั้นพวกเจ้ารอดชีวิตมาได้อย่างไร?” หวังจงถามต่อ “หากเจอกับราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชาจริงๆ พวกเจ้าไม่น่าจะรอดมาได้”
อาจารย์หยางยิ้มขมขื่น “เป็นยอดฝีมือขอบเขตราชาท่านหนึ่งที่เดินทางผ่านมาได้ช่วยพวกเราไว้ มิเช่นนั้นทีมของเราคงถูกล้างบางไปแล้ว”
หวังจงถอนหายใจ ตบไหล่อาจารย์หยางเบาๆ และกล่าวปลอบใจ “เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก ราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชา ต่อให้เป็นข้าหรือท่านเจ้าสำนักเองก็คงไม่รอด”
“การที่พวกเจ้ารอดกลับมาได้ก็นับว่าโชคดีอย่างที่สุดแล้ว”
“พวกเรารีบกลับสำนักทันที เพื่อรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าสำนักทราบ”
ปัง!
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ถูกผลัก แต่ถูกกระแทกจนพังเข้ามา!
กู้ฉางชิงเดินเข้ามาพร้อมกับกู้ชิงเอ๋อร์
“หึ นังสารเลว ยังมีหน้ากลับมาอีกรึ แถมยังพากิ๊กของเจ้ามาด้วย!” กู่เยว่เสวียนเห็นกู้ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างกายกู้ฉางชิงก็เอ่ยขึ้นทันที
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง กู้ฉางชิงฟาดฝ่ามือออกไป
ปัง!
เสียงดังสนั่น ร่างของกู่เยว่เสวียนลอยละลิ่วกระเด็นออกไป โลหิตสาดกระจายเต็มพื้น นางไม่ได้แม้แต่จะมีโอกาสกรีดร้อง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้ไม่มีใครคาดคิด
ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนนิ่งงัน
ไม่มีใครคาดคิดว่ากู้ฉางชิงจะกล้าลงมือกับกู่เยว่เสวียนต่อหน้าผู้อาวุโสหวังจงและอาจารย์หยางแห่งสำนักใจพิสุทธิ์
แม้แต่หวังจงเองก็คาดไม่ถึง
