“ศิษย์พี่กู่ อย่าโกรธไปเลย เจ้าหนุ่มนั่นช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย”
“ใช่แล้ว การที่ศิษย์พี่กู่เมตตาชายตาแลเขานับว่าเป็นวาสนาของมันแล้ว หากมันรู้ว่าศิษย์พี่เป็นถึงธิดาของท่านรองเจ้าสำนักใจพิสุทธิ์ เกรงว่าคงเสียใจจนตายไปแล้ว”
“หากบนเรือไม่ได้มีกฎห้ามต่อสู้ ข้าคงต้องลงไปสั่งสอนมันแทนศิษย์พี่เสียหน่อย”
กลุ่มผู้ติดตามต่างพากันปลอบโยนกู่เยว่เสวียน
หลังจากได้รับคำปลอบโยน สีหน้าของกู่เยว่เสวียนก็ค่อยๆ ดีขึ้น
แต่ภาพที่นางเห็นในลำดับถัดมา กลับทำให้นางโกรธจนแทบระเบิด!
สายตาของกู่เยว่เสวียนจับจ้องไปยังชั้นล่าง ตรงที่กู้ชิงเอ๋อร์นั่งอยู่
ที่นั่นเอง กู้ฉางชิงไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ากู้ชิงเอ๋อร์ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ ทั้งสองกำลังพูดคุยอะไรกันบางอย่าง…
หน้าอกของกู่เยว่เสวียนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าโกรธจัด
เหล่าศิษย์จากสำนักใจพิสุทธิ์ต่างก็เห็นภาพนั้นและพากันเงียบกริบ
คราวนี้แม้แต่อยากจะปลอบ ก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาปลอบได้
นี่มัน…เหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง…
เมื่อครู่นี้เองที่กู่เยว่เสวียนเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทายกู้ฉางชิง แต่เขากลับไม่คิดจะเอ่ยตอบแม้แต่คำเดียว และทำราวกับนางเป็นอากาศธาตุ
แต่บัดนี้ กู้ฉางชิงคนเดียวกับที่ไม่แม้แต่จะชายตาแลนาง กลับเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหากู้ชิงเอ๋อร์ด้วยตนเอง…
ในใจของกู่เยว่เสวียนนั้นเดือดพล่านไปด้วยความโกรธ!
ทำไม!
