ไม่มีเหตุการณ์แย่งชิงตัวเจ้าสาวหรือเรื่องราวดราม่าน้ำเน่าตามมา ในการดำเนินพิธีแต่งงาน กู้ฉางชิงจูงมืออันบอบบางราวไร้กระดูกของเจียงเหลียนซิน กราบฟ้าดินและบิดามารดา ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น
กระนั้น กู้ฉางชิงสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ บางอย่าง
“บาดเจ็บหนักเกินไปแล้ว…”
ใช่ เขารับรู้ได้ว่าเจียงเหลียนซินมีความยากลำบากในการเดินอย่างมาก ในระหว่างที่ต้องคุกเข่ากราบในพิธี กู้ฉางชิงสัมผัสได้ชัดเจนว่ามือของนางจับเขาไว้แน่นและสั่นระริก มันไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่เป็นความเจ็บปวด… เจ็บปวดอย่างลึกถึงใจ!
คงเป็นไปได้ว่าขณะนั้นร่างกายของนางคงกำลังเจ็บปวดแทบขาดใจ
ถึงกระนั้น นางก็ยังไม่ปริปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว ยอมอดทนจนกระทั่งพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น
หลังพิธี ผู้อาวุโสจากตระกูลเจียงก็ไม่ได้อยู่ต่อรีบออกจากงานทันที
มือเล็กๆ ของเจียงเหลียนซินยังคงถูกกู้ฉางชิงจูงไว้ นางมองแผ่นหลังของผู้อาวุโสที่กำลังจากไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว
วันแต่งงานในวันนี้ มีบางเรื่องที่นางไม่คาดคิด
นางไม่คิดว่าตัวเองจะถูกบิดาแท้ๆ เพิกเฉยถึงเพียงนี้ แม้ในวันแต่งงานของนาง เขาก็ยังไม่ยอมมา
แม้นางจะกลายเป็นคนไร้ค่า แต่ยังไงเสีย นางก็ยังเป็นบุตรีแท้ๆ ของเขาไม่ใช่หรือ?
คำกล่าวที่ว่า “ตระกูลใหญ่ไร้ความเมตตา” ดูเหมือนจะเป็นจริงในครั้งนี้ เจียงเหลียนซินได้สัมผัสถึงความจริงข้อนี้อย่างลึกซึ้ง
