“เจ้ามาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยข้ากระนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องลำบากถึงเพียงนี้ ตอนนี้ข้าเป็นเพียงคนไร้ค่า แม้แต่การกินอยู่ก็ต้องพึ่งพาผู้อื่น การดูถูกคนไร้ค่าเช่นข้า คงไม่อาจทำให้เจ้าภูมิใจนักหรอก”
เจียงไป๋เวยยิ้มมุมปากเล็กน้อย “เจ้าจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า น้องรักของข้า ข้ามาเพื่อขอบคุณเจ้า หากไม่ใช่เพราะเจ้ากลายเป็นคนไร้ค่าในชั่วข้ามคืน คนที่จะต้องแต่งงานกับคนไร้ค่าแห่งตระกูลกู้อาจเป็นข้าก็ได้”
“เจ้าว่าจริงไหม ข้าควรขอบคุณเจ้าให้ดีๆ ใช่หรือไม่?”
“ว่าแต่ คนไร้ค่ากับคนไร้ค่า มันช่างเหมาะสมกันดีเสียจริง!”
เจียงเหลียนซินมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ”
“เจียงเหลียนซิน เจ้าคงไม่พอใจอยู่ในใจใช่หรือไม่? ครั้งหนึ่งเจ้าคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งตระกูลเจียง เป็นบุตรีของหัวหน้าตระกูล แต่บัดนี้เจ้ากลับต้องแต่งงานกับบุตรชายของตระกูลเล็กในเมืองชายแดน คนที่แม้แต่บุตรสายตรงทั่วไปของตระกูลเราก็ยังเหนือกว่าเขา!” สีหน้าของเจียงไป๋เวยเริ่มบิดเบี้ยว
ยิ่งเจียงเหลียนซินสงบนิ่งเท่าใด เจียงไป๋เวยยิ่งไม่พอใจ นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่นางอยากเห็น
เจียงเหลียนซินยังคงเอนพิงเสาศาลา มองดูฝูงปลาว่ายในสระน้ำ “ไม่มีอะไรให้น่าไม่พอใจ ข้าในตอนนี้ก็แค่คนไร้ค่า คนที่แม้แต่การเดินยังต้องให้คนช่วยพยุง จะมีสิทธิ์ดูแคลนใครได้อีกหรือ? แค่คนอื่นไม่ดูแคลนข้าก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”
…
