ยนเห็นว่า เทียนเซียวไม่เป็นอะไร ก็ตื่นเต้นดีใจจนดวงตาแดงก่ำ “ดีมาก ดีจริง ๆ!”
“ท่านพ่อ ท่านต้องขอบคุณผู้อาวุโสต่างหาก” เทียนเซียวชี้ไปทางลู่เฉิน
ประมุขตระกูลเทียนรับคำ แล้วมองไปยังลู่เฉินด้วยความยินดี พร้อมกล่าวว่า “น้องชาย บอกมาได้เลยว่าเจ้าต้องการอะไร”
“ข้าบอกไปแล้ว ภูเขาฟ้าเหมันต์ของตระกูลท่าน”
“ได้ ข้าจะพาเจ้าเข้าไปเดี๋ยวนี้” ประมุขตระกูลเทียนพูดจบ ก็นำลู่เฉินเดินออกไป
เทียนเซียวเดินตามมาจากด้านหลัง
ผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ คนทั้งหมดมาถึงทางเดินแคบแห่งหนึ่ง บริเวณรอบ ๆ ทางเดินนั้นมีค่ายกลขวางกั้นอยู่ และยังมีผู้คุ้มกันบริเวณขอบค่ายกลอยู่เป็นจำนวนมาก
เมื่อเหล่าผู้คุ้มกันเห็นประมุขตระกูลเทียน ต่างพากันก้มศีรษะทำความเคารพ “ท่านประมุข”
“เปิดค่ายกล” ประมุขตระกูลเทียนสั่งผู้คุ้มกันทั้งหลาย
พวกเขาสงสัยว่าเหตุใดจึงต้องเปิดค่ายกล แต่ก็ไม่กล้าถามมากนัก จึงค่อย ๆ เปิดค่ายกลออก
ประมุขตระกูลเทียนหันไปบอกเทียนเซียวว่า “เจ้าอย่าตามไปแล้ว ข้าจะพาเขาเข้าไปเอง”
“ท่านพ่อ ข้าอยากไปกับผู้อาวุโสด้วย”
“หลายแห่งด้านในอันตรายมาก หากเจ้าเกิดเรื่องขึ้นมาอีก ข้าจะไปพบกับแม่เจ้าที่จากไปแล้วได้อย่างไร” ประมุขตระกูลเทียนพูดปลอบโยน
เทียนเซียวลังเล แล้วพูดว่า “แต่ว่า…”
“พอแค่นั้นแหละ” ประมุขตระกูลเทียนพูดจบ ก็พาลู่เฉินเข้าไปในทางแคบนั้น
ทางแคบโดยรอบมีค่ายกลวางอยู่ทั่ว และหลังจากลู่เฉินกับประมุขตระกูลเทียน เดินมาไ
