บทที่ 815 ชายผู้ฟื้นคืนชีพจากเปลวไฟ
“ข้าสัญญากับเขาว่าจะถอนพิษให้ แต่ตอนนี้เจ้ากลับจะฆ่าเขา นี่ไม่ใช่การทำให้ข้าเสียหน้าหรือ?” คำพูดประโยคเดียวของลู่เฉิน ทำให้คนบางส่วนหัวเราะลั่น และรู้สึกว่าชายหนุ่มกำลังโอ้อวดลม ๆ แล้ง ๆ
แม่ใหญ่คนนั้นยิ่งพูดกับหั่วเอ่อร์ว่า “ผู้อาสวุโสใหญ่ เด็กคนนี้ช่างหยิ่งผยองนัก”
“ความหยิ่งผยองล้วนต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่าย” หั่วเอ่อร์พูดจบ เปลวไฟก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอีกครั้ง แล้วพันรัดรอบร่างกายของชายหนุ่มทั้งหมด
ผู้คนต่างคิดว่าเปลวไฟนี้จะจัดการลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาเพียงขยับ ‘ร่างกาย’ เบา ๆ เปลวไฟเหล่านั้นก็หายวับไป
ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน และพากันสงสัยว่าเปลวไฟของผู้อาสวุโสใหญ่หายไปไหน
ไม่เพียงคนเหล่านั้นเท่านั้น แม้แต่หั่วเอ่อร์เองก็ขมวดคิ้วแน่น เขาจ้องตาลู่เฉินแล้วถามด้วยน้ำเสียงตั้งคำถามว่า “เด็กน้อย เปลวไฟของข้าไปอยู่ที่ไหน?”
“การโจมตีห่วย ๆ แบบนั้นของเจ้า ข้าสะบัดมันออกไปแล้ว” คำพูดของลู่เฉินทำให้ผู้คนรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ
แม่ใหญ่ฉวยโอกาสนั้นเติมเชื้อไฟว่า “ผู้อาสวุโสใหญ่ เห็นหรือไมาว่าเด็กคนนี้อวดดีแค่ไหน”
“ความอวดดีต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่าย!” หั่วเอ่อร์ส่งเสียงฮึมฮัม แล้วรวบรวมเปลวไฟขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เปลวไฟมีหลายสีปะปนกัน ดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
ผู้คนต่างอยากรู้ว่านี่คือเปลวไฟชนิดใด
หั่วเอ่อร์จ้องมองลู่เฉิน
