ลู่เฉินก็ใช้คาถาสยบภูตผีร่ายใส่ พันธนาการวิญญาณสุรานั้นไว้
จากนั้นทุกคนก็เห็นวิญญาณสุราตนนั้น ดิ้นรนดุจถูกจัดการแทน
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นั้น ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง และบางคนพูดขึ้นอย่างไม่อาจเชื่อได้ว่า “ดูสิ มันดูเหมือนจะหนี”
“คงไม่ใช่เช่นนั้นจริง ๆ หรอกนะ วิญญาณสุรานี้กลัวเด็กหนุ่มคนนั้นหรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
บรรดาผู้คนในสถานที่แห่งนั้น ต่างพากันถกเถียงอย่างคึกคัก ส่วนเทียนเซียวสูดลมหายใจอย่างตะลึง “ผู้อาวุโสเก่งกาจจริง ๆ”
ประมุขตระกูลเทียนก็ตะลึงงันเช่นกัน ส่วนแม่ใหญ่นั้นไม่พอใจเลย นางรีบสอบถามหั่วเอ่อร์ทันที “ผู้อาวุโสใหญ่ เกิดอะไรขึ้น?”
หั่วเอ่อร์เผยสีหน้าหม่นหมอง “วิญญาณสุราหลุดจากการควบคุมแล้ว!”
“หลุดจากการควบคุม? หมายความว่าอะไร?” แม่ใหญ่ถามอย่างกังวล
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” แววตาของหั่วเอ่อร์เผยให้เห็นความตะลึงงัน แต่มือยังคงร่ายคาถาอยู่ เขาพยายามควบคุมวิญญาณสุราให้กลับมาอยู่ในอำนาจ
แต่ไม่ว่าหั่วเอ่อร์จะพยายามสักเพียงใด ก็ไม่สามารถทำอะไรกับวิญญาณสุราได้เลย
หั่วเอ่อร์จึงยิ่งกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งวิญญาณสุรานั้นถูกลู่เฉิน เก็บรวบรวมเข้าไปอย่างสมบูรณ์ หั่วเอ่อร์จึงตกตะลึงจนหน้าซีด “วิญญาณสุราของข้าไปไหน?”
“วิญญาณสุรานี้ไม่เลว ดังนั้นข้าจึงให้มันมาสังกัดอยู่ใต้ข้า” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหั่วเอ่อร์
“อะไรนะ?” หั่วเอ่อร์งุนงง และรู้สึกราวกับจะเป็นบ้า
ลู่
