ำอะไรกับผ้าของข้า?”
“ไม่มีอะไรมาก แค่เหยียบมันลงไปใต้เท่านั้นเอง” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
เทียนเหมี่ยวโกรธและพูดว่า “เด็กหนู ที่นี่คือโรงเหล้าฟ้าเหมันต์นะ”
“แล้วอย่างไร?”
“ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็หยุดมือให้ข้าเดี๋ยวนี้!” เทียนเหมี่ยวเริ่มใช้ชื่อของโรงเหล้ามาข่มขู่ลู่เฉิน
แต่ลู่เฉินไม่ได้ใส่ใจและพูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อรักษาคนไข้ หากพวกเจ้ายังคงขวางทาง ก็จงรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง”
เทียนเหมี่ยวโกรธและพูดว่า “เจ้ากล้าขู่ข้า?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
“รนหาที่ตาย!” เทียนเหมี่ยวพูดจบก็กางมือทั้งสองออก ปล่อยลูกธนูแสงทองจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา แต่ลู่เฉินเพียงขยับตัวครั้งเดียว ลูกธนูเหล่านั้นก็พุ่งพลาดไปทั้งหมด
เทียนเหมี่ยวไม่ยอมแพ้ แล้วปล่อยพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ออกมา
แต่พลังอำนาจของเทียนเหมี่ยว ยังไม่ทันได้ปล่อยออกมาเต็มที่ ลู่เฉินก็ปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังนางแล้ว หัวหน้าผู้ดูแลร้องด้วยความตกใจและหวาดกลัวว่า “คุณหนูรอง ระวัง!”
ทว่าก็สายเกินไปเสียแล้ว ลู่เฉินใช้ฝ่ามือแปดวิญญาณฟาดลงไป กระทบถึงวิญญาณของนาง ทำให้นางเคลื่อนไหวไม่ได้
จากนั้นลู่เฉินก็มองไปยังเทียนเซียวที่ยืนงุนงงอยู่ “บัดนี้เจ้าอยากจัดการอย่างไร ก็จัดการได้เลย!”
เทียนเซียวกลับมาได้สติ แล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ก็ได้ ขอแค่อย่ารบกวนพวกเราก็พอ”
ลู่เฉินไม่ต้องการสร้างความยุ่งยากให้ตนเอง จึงมองไปทางคนทั้งสอง แล้วพูดว่า “ข้าคิดว่
