บทที่ 808 เข้าโรงหมักสุรา ยังต้องให้ ‘คนรับใช้’ อนุญาตอีกหรือ?
ลู่เฉินมองนางและไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินไปยังปากท่าเรือ ถังอิงเห็นเขาไม่พูดอะไรก็ยิ่งโมโหมากขึ้น ส่วนเทียนเซียวนั้นอยากรู้ จึงถามลู่เฉิน “ผู้อาวุโส ท่านผู้นี้คือ?”
“ไม่เห็นหรือ? ก็แค่หญิงจู้จี้ผู้หนึ่ง”
ชายหนุ่มพูดออกมาลอย ๆ แต่ถังอิงกลับยิ้มให้เทียนเซียว แล้วพูดว่า “ข้าเป็นสตรีของเขา แต่เขาไม่ยอมรับเท่านั้นเอง”
เทียนเซียวถึงกับตะลึง
ถังอิงยังหน้าด้านแนะนำตัวเองอีก “ข้าชื่อถังอิง”
เทียนเซียวหันไปมองลู่เฉิน แต่ลู่เฉินกลับยิ้มเล็กน้อย “ถ้าเจ้ายังปากมากแบบนี้ต่อไป ข้าจะทำให้เจ้าพูดไม่ได้อีก!”
ถังอิงรีบสงบลงทันที ส่วนเทียนเซียวนั้นงุนงงไปหมด จากนั้นลู่เฉินแล้วก็พูดกับเทียนเซียวว่า “ไม่ต้องไปสนใจนาง”
เทียนเซียวพยักหน้า จากนั้นลู่เฉินก็ให้คนของวังทะเลภูเขาเปิดอาคมค่าย แล้วพาเทียนเซียวออกจากที่นี่ด้วยกัน
ถังอิงตามมาราวกับเป็นเรื่องธรรมดา อีกทั้งยังกระซิบพูดจาสารพัดข้างหูเทียนเซียว
หลังจากเทียนเซียวทนฟังเสียงพร่ำบ่นไปครึ่งชั่วยาม ก็หันไปมองถังอิงและพูดตรง ๆ ว่า “เอ่อ ท่านน่ะ… ช่างจู้จี้จริง ๆ!”
“ข้าหรือ? จู้จี้?” ถังอิงหัวเราะอย่างเขินอาย
“ใช่ ท่านดูสิ ผู้อาวุโสท่านดูเหมือนไม่อยากฟังท่านพูดเลย” ในที่สุดเทียนเซียวก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมลู่เฉินถึงอยากหนีนาง
ถังอิงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “มันไม่ได้เรียกว่าจู้จี้นะ”
“แล้วเป็นอะไรล่ะ?” เท
