้วยความโกรธ “ข้าขอบอกเจ้าเอาไว้เลย ถึงเจ้าจะฆ่าข้า ทว่าข้าก็จะไม่บอกข่าวสารที่มีประโยชน์ใด ๆ แก่เจ้า!”
“อู่กู่อยู่ที่ไหน” ลู่เฉินจ้องมองเงาสุรา
เงาสุราตั้งใจปฏิเสธที่จะตอบ แต่ไม่ทันรู้ตัวก็พูดออกไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ว่า “หัวหน้าอยู่ที่ห้องลับชั้นที่สามใต้ห้องเก็บเหล้านี้ กำลังพักรักษาบาดแผล”
“ดี ดีมาก” ลู่เฉินยิ้มมองเงาสุรา
เงาสุราพลันร้อนรนขึ้นมา “ข้า… ทำไมข้าถึงตอบเจ้า?”
“ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าที่นี่คือความฝัน อีกทั้งยังเป็นความฝันที่ข้าควบคุมได้ด้วย” ลู่เฉินยิ้มมองอีกฝ่าย
เงาสุราโกรธจนแทบระเบิด “ไอ้สารเลว!”
ลู่เฉินยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก แล้วถอยออกจากความฝันของอีกฝ่าย จากนั้นใช้แผ่นหินฉวิญญาณดูดวิญญาณของเขาเข้าไป และเมื่อชายหนุ่มออกจากจิตสำนึกของเขาแล้ว เนื่องจากเขาไม่มีวิญญาณ ดังนั้นทั้งร่างของเขาจึงดูเหมือน ‘หลับใหล’ ไป
“ทั้ง ๆ ที่สามารถมีชีวิตอยู่ดี ๆ ได้ เหตุใดจะต้องไปตายเพื่อคนพวกนั้น” ลู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนจะโยนร่างของเขาลงไปในภูเขาปราบศพ
หลังจากนั้นลู่เฉินก็มาถึงชั้นที่สามของห้องใต้ดิน
ชั้นที่สามนี้มีค่ายกล และค่ายกลนี้ก็ซับซ้อนมาก ทว่าสำหรับลู่เฉินแล้ว มันกลับไม่ใช่อะไรเลย นอกจากนี้เขายังเพิ่มอะไรบางอย่างเข้าไปในค่ายกลด้วย
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ลู่เฉินจึงเข้าไปในห้องลับภายในค่ายกล
ภายในห้องลับนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้า ซึ่งกลิ่นเหล้าเหล่านี้มีสรรพคุณ ในการร
