ักษาบาดแผล
หลังลู่เฉินมาถึงข้างใน ภายในความมืดสลัวมีแสงสีเขียวของไอเหล้าลอยอยู่ และเขาก็ค้นพบร่องรอยของผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณทันที
ส่วนผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณยังคิดว่าเป็นเงาสุรา จึงนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้นแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า “เงาสุรา มีเรื่องอะไรหรือ?”
“เรื่องน่ะมีแน่นอน” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ
ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณตกใจจนลืมตาขึ้น จากนั้นเมื่อเห็นว่าเป็นลู่เฉิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด “เป็น… เป็นเจ้าหรือ?”
“ไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร?” ชายหนุ่มจ้องมองผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ แล้วยิ้มพลางพูด
ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณลุกขึ้นยืนและคิดจะหลบหนี แต่ขอบเขตค่ายกลอาคมรอบข้างขวางกั้นไว้ ทำให้เขาหนีไม่ได้ จึงทำได้เพียงโกรธเคืองจนจ้องหน้าลู่เฉิน “เจ้าตามหาที่นี่เจอได้อย่างไร?”
“อวิ๋นเมิ่งหนิง เงาสุรา ล้วนเป็นคนของเจ้าทั้งสิ้นใช่หรือไม่” ลู่เฉินยิ้มมองผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ
สีหน้าของผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณเปลี่ยนเป็นไม่ดี “พวกมันไม่มีทางทรยศต่อพันธมิตรชิงรากวิญญาณ”
“ไม่มีทางหรอก แต่ข้าได้ปลดโซ่ตรวนวิญญาณ ของพวกเขาออกหมดแล้ว” ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปทางลู่เฉิน “เจ้าล้อเล่นใช่หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?” ลู่เฉินยิ้มมองผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ
ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณยังคงไม่เชื่อ ส่วนลู่เฉินไผล่มือไว้ด้านหลัง “ตราบใดที่เจ้ายอมสวามิภักดิ์ต่อข้า ข้าก็สา
