บทที่ 804 เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา
ลู่เฉินไม่อยากพูดถึงเรื่องของ ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณกับถังอิงมากนัก เขาจึงเดินออกจากวังทะเลภูเขา และเมื่อมาถึงถนนทะเลภูเขามารแล้ว เขาก็พูดกับถังอิงว่า “หากเจ้าไม่อยากตกอยู่ในอันตราย ก็จงไปหาที่ซ่อนตัวเถิด”
“ข้าเป็นผู้ไม่มีวันตาย จะมีอันตรายได้อย่างไร?” ถังอิงไม่ได้ใส่ใจกับคำเตือนแต่อย่างใด กลับยิ่งสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงพยายามไล่นางไป
“ตามใจเจ้า”
ชายหนุ่มพูดจบก็หายตัวไปในพริบตา
ถังอิงบ่นอย่างหงุดหงิด “คิดจะสลัดข้าทิ้งหรือ?”
จากนั้นถังอิงก็จากไปจากจุดเดิมทันที
…
ส่วนลู่เฉินนั้น เขาได้มาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ภายในโรงเตี๊ยมมีผู้คนพลุกพล่าน แต่เมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มต่างตกตะลึง บางคนถึงกับพูดว่า “ดูสิ เด็กคนนั้น เขาคือคนที่ก่อเรื่องวุ่นวายในวังทะเลภูเขา”
“เขายังมีชีวิตรอดออกมาได้หรือ?”
“ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!”
ผู้คนต่างจับจ้องมองลู่เฉินด้วยความสงสัย ขณะที่เขาเดินไปหาเจ้าของร้านที่โต๊ะต้อนรับ
เจ้าของร้านเป็นชายตาบอด แต่ลู่เฉินทราบดีว่าจิตวิญญาณของอีกฝ่ายไม่ได้บอดเลย และตั้งแต่ลู่เฉินเข้ามา จิตสำนึกของเจ้าของร้านก็จับจ้องที่ลู่เฉินตลอดเวลา
ลู่เฉินมองชายหนวดเครารกรุงรัง แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เจ้าของร้าน สุราชั้นดีที่สุดของเจ้าคือชนิดใด”
“ที่ร้านข้า ตราบใดที่เจ้ามีเงินมากพอ ก็สามารถได้สุราชั้นดีไป” ชายตาบอดตอบอย่างสงบนิ่ง
“อ้อ? ราคาเท่าใด”
“ผลไม้วิเ
