บทที่ 797 ออกจากทะเลผี เผชิญหน้ากับกลุ่มยอดฝีมือ
ถังอิงกลับดูภาคภูมิใจ “เพียงแค่เรียกเท่านั้น ไม่ได้ทำให้เนื้อหายไปสักชิ้นเสียหน่อย”
“ข้ามีวิธีนับหมื่นวิธีที่จะทำให้เจ้าพูดไม่ออก” ลู่เฉินเอ่ยประโยคหนึ่ง ทำให้ถังอิงต้องระงับตัวเองทันที
ไม่เพียงเท่านั้นถังอิงยังบ่นว่า “ทำไมเจ้าถึงหยอกล้อด้วยไม่ได้เลย”
ชายหนุ่มกลับหลับตาลงและไม่พูดคุยกับอีกฝ่ายต่อไป
ทำให้ถังอิงพลันร้อนใจ “งั้นบอกข้าสิว่าเรือลำเล็กนี้มีประโยชน์อะไร”
ทันทีที่เสียงพูดเพิ่งจะจบลง เรือลำเล็กก็เคลื่อนที่ และหายวับไปจากตำแหน่งเดิมในพริบตา
ถังอิงตกใจ และขณะเรือเคลื่อนที่นั้น นางพบว่ารอบข้างมีลมพัดและเมฆก่อตัว แม้แต่คลื่นทะเลก็ซัดสาดอย่างรุนแรง ราวกับว่าจะซัดเรือให้ลอยขึ้นไปได้ทุกเมื่อ
“นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?” ถังอิงตกใจจนต้องจับเรือไว้แน่น อีกทั้งยังรวบรวมพลังสร้างม่านพลังป้องกันตัวเอง เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกซัดกระเด็นออกไป
ลู่เฉินกลับนั่งอย่างสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น
เรื่องนี้ทำให้ถังอิงสงสัย “เจ้าไม่กลัวจะถูกเหวี่ยงออกไปหรือ?”
เขาพูดอย่างสงบว่า “นี่เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น จะถูกเหวี่ยงออกไปได้อย่างไร”
“อะไรนะ? ภาพลวงตา?” ถังอิงมองไปทางลู่เฉินอย่างสงสัย
ชายหนุ่มตอบเสียงแผ่วเบา “ถูกต้อง เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น!”
ถังอิงไม่เชื่อและมองไปทางลู่เฉิน ด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้า… กำลังล้อเล่นใช่หรือไม่?”
“เช่นนั้
