นลองปล่อยมือดูสิ” ลู่เฉินบอกกับนาง
ถังอิงรู้สึกกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่ก็ค่อย ๆ ปล่อยมือออก และเมื่อนางปล่อยมือก็ไม่ได้ลอยออกไปจริง ๆ ร่างกายแทบไม่ขยับเขยื้อนเลยด้วยซ้ำ
“นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว!?” ถังอิงรู้สึกว่าช่างน่าเหลือเชื่อเหลือเกิน
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาทำเพียงมองเรือที่แล่นต่อไปข้างหน้า
ถังอิงกลับรู้สึกสนุก จึงถามขึ้นมาว่า “ตอนนี้พวกเราจะไปที่ใด?”
“ใกล้ถึงแล้ว”
“ใกล้ถึง?” ถังอิงไม่เข้าใจ จนกระทั่งผ่านคลื่นลมไประยะหนึ่ง เมื่อเรือเข้าเทียบฝั่งนางก็เห็นพื้นน้ำแข็งปรากฏอยู่เบื้องหน้า
แต่บนพื้นน้ำแข็งแห่งนี้มีกองกระดูกสัตว์มากมาย และท่ามกลางกระดูกสัตว์เหล่านั้น ยังเห็นแสงดาวสีฟ้าอ่อน ๆ ดูแล้วงดงามน่าตื่นตา
ถังอิงร้องออกมา และอยากจะเข้าไปใกล้แสงดาวนั้น
ลู่เฉินหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ย “ของพวกนี้คือตัวหนอนวิญญาณดารา มันกินเนื้อ อีกทั้งยังสามารถเข้าไปในร่างสัตว์ และอาศัยอยู่ในร่างสัตว์นั้น ดังนั้นอย่าเข้าใกล้เกินไป ไม่เช่นนั้นแม้แต่รากวิญญาณมารศักดิ์สิทธิ์อมตะของเจ้า ก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
ถังอิงตกใจพลางถอยหลังไปหลายก้าว “อะไรนะ!? หนอนวิญญาณดารา?”
“ถูกต้อง มันคือแมลงชนิดหนึ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้” ลู่เฉินกล่าวจบก็เดินเข้าไป พร้อมกับยื่นมือออกไป
แมลงเหล่านั้นเสมือนเงาสีฟ้า พวกมันพุ่งเข้าใส่ร่างของชายหนุ่ม ทำให้ร่างของเขา ‘สว่างไสว’ จนถังอิงตกใจร้องออกมาว่า “เจ้า เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม
