อลำเล็ก
ถังอิงมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “แล้วแมลงพวกนั้นล่ะ?”
“เก็บไปแล้ว”
“มีมากมายขนาดนั้น เจ้าเก็บไปได้อย่างไร?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” คำพูดของลู่เฉินทำให้ถังอิงบ่นออกมา
แต่ลู่เฉินไม่สนใจนาง ส่วนเจ้าสำนักที่แอบดูอยู่ในที่ลับก็สบถในใจ ‘บัดซบ!’
ลู่เฉินนั่งลงบนเรือลำเล็กพาถังอิงออกจากที่นี่ พร้อมเดินทางย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม ออกจากทะเลผี
เมื่อเหล่าผู้ดูแลในห้องลับของวังทะเลภูเขา เห็นลู่เฉินออกมาอีกครั้ง ก็มีคนร้องเสียงแหลมขึ้น “ดูสิ เขาออกมาแล้ว!”
“นี่… เป็นไปได้อย่างไร?”
อวิ๋นเมิ่งหนิงเองก็เบิกตากว้าง “เกิดอะไรขึ้น?”
ในตอนนั้นเอง ร่างโครงกระดูกของเจ้าสำนักปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับเอ่ยว่า “คนคนนี้มันเป็นตัวประหลาดจริง ๆ”
เมื่อทุกคนเห็นเจ้าสำนักมาถึงต่างคารวะ
อวิ๋นเมิ่งหนิงมองเจ้าสำนักด้วยความสงสัย “เจ้าสำนัก เกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ?”
“มันไม่กลัวสิ่งที่อยู่ในทะเลผีหรือ” เจ้าสำนักตอบอย่างหงุดหงิด
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่กลัวแม้แต่สิ่งนี้ อวิ๋นเมิ่งหนิงจึงถามอย่างสงสัย “หรือว่า… พวกเราจะต้องปล่อยให้เขาไปถึงศาลภารกิจจริง ๆ?”
“วังทะเลภูเขาของพวกเรา จะยอมประนีประนอมง่าย ๆ ได้อย่างไร?” เจ้าสำนักกล่าวอย่างดื้อดึง
อวิ๋นเมิ่งหนิงลังเลก่อนถาม “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดี?”
“ไปกันเถอะ พวกเราออกไปเผชิญหน้ากับมันทั้งหมด ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันคนเดียวจะสามารถต่อกร กับกลุ่มยอดฝีมือของพวกเราได้”
ท
