ถังอิงสงสัย “เจ้ายังมีจุดประสงค์อะไรอีกหรือ?”
“ทะเลผีนี่น่าสนใจ” ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ
“น่าสนใจ?” ถังอิงคิดไม่ออกจริง ๆ
ชายหนุ่มยังคงเดินต่อไป
ตอนนี้สถานที่แห่งนี้มืดมิดอย่างยิ่ง กุ่ยเจี่ยนที่เห็นลู่เฉินยังคงเดินต่อไปพึมพำในใจ ‘ไอ้หนูคนนี้ไม่กลัวจริง ๆ หรือ?’
หลังจากพึมพำจบ กุ่ยเจี่ยนก็ยังไม่ยอมแพ้ พร้อมแอบติดตามพวกลู่เฉินต่อไป
ถังอิงรู้สึกสงสัยว่าลู่เฉินกำลังหาอะไร เพราะเขาเดินวนไปมาเหมือนอยู่ในเขาวงกต แต่กลับไม่เดินผิดทาง ราวกับคุ้นเคยกับที่นี่มาก่อน นางจึงถามอยู่เรื่อยว่า “เจ้าเคยมาที่นี่หรือ?”
“ไม่เคย”
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงรู้จักที่นี่ดีเช่นนี้?”
ลู่เฉินยิ้มกว้างพลางกล่าว “เมื่อครู่ตอนที่ข้าสังหารวิญญาณสัตว์ประหลาดแห่งทะเลผีพวกนั้น ข้าได้พบเรื่องน่าสนใจจากความทรงจำของพวกมัน”
“วิญญาณ? เรื่องน่าสนใจ?” ถังอิ้งสงสัย
เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่เดินต่อไปข้างหน้า ส่วนกุ่ยเจี่ยนนั้นก็แอบสงสัยอยู่ ‘มันพบอะไรกันแน่?’
กุ่ยเจี่ยนที่อยากรู้เรื่องราวจึงแอบตามต่อไป
ทว่าเมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง พร้อมเห็นลู่เฉินและถังอิงมาถึงริมฝั่ง มันก็ขมวดคิ้วพลางกล่าว ‘เขาหาที่นี่เจอได้อย่างไร?’
ถังอิงยิ่งงุนงงกว่า เพราะตรงหน้าเป็นผิวน้ำทะเลที่ไม่มีน้ำแข็ง และบนผิวน้ำก็มีเรือลำเล็กสีดำลำหนึ่งจอดอยู่
เมื่อเห็นภาพนั้นหญิงสาวจึงถามอย่างสงสัย “ข้าขอถามหน่อย เรือลำน้อยนี้ใช้ทำอะไร?”
“อยากรู้ก็ตามมาสิ” ลู่เฉินยิ้มบาง
