บทที่ 790 ยายเฒ่าที่ไม่แก่!
ถังอิงเผยสีหน้าไม่สู้ดี เพราะนางทราบดีว่าอีกฝ่ายคือใคร จึงขมวดคิ้วแน่น “ถ้าเป็นยายเฒ่าหัวเราะจริง พวกเราก็มีปัญหาใหญ่แล้ว”
ทว่าลู่เฉินกลับไม่สนใจ และยังพูดกับพวกเขาว่า “ไม่ต้องสนใจหรอก ไปกันเถอะ”
ไม่ต้องสนใจ?
คนทั้งสองมองหน้ากันไปมา และไม่รู้จะพูดอะไรดี
ส่วนเป็ดมารเดินตามลู่เฉินอย่างเงียบ ๆ และออกไปจากที่นี่พร้อมกัน
คนทั้งสองจึงต้องรีบตามไป แต่หลังจากเดินไปได้สักพัก ด้านหน้าก็ปรากฏหมอกสีเขียว และภายในหมอกนั้นยังมีไอดำแทรกอยู่
อินซานตกใจ “นี่คือพิษของยายเฒ่าหัวเราะ และมันน่ากลัวมาก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นถังอิงก็พูดอย่างประหลาดใจ “เป็นนางจริง ๆ หรือ?”
“ใช่ ต้องเป็นนางแน่!”
ถังอิงหันไปมองลู่เฉินและคิดว่าเขาจะกลัว แต่ใครจะคิดว่าชายหนุ่มกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย และยังเดินต่อไปตามทางของตัวเอง
และในตอนนั้นเอง เรื่องที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
หมอกเหล่านั้นพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน มันห้อมล้อมลู่เฉินและคนอื่น ๆ เอาไว้ภายใน อินซานรู้สึกวิงเวียนศีรษะและตาพร่าเลือนทันที อีกทั้งยังรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ราวกับร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนต้องทรุดนั่งลง
ถังอิงรีบนั่งขัดสมาธิ รวบรวมพลังมารมาปกป้องตัวเอง ส่วนเป็ดมารก็สร้างเกราะป้องกันให้ตัวมันเองเช่นกัน
มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ ขณะที่เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในความมืด พร้อมเสียงแหบพร่า “เหตุใดเจ้าถึงไม
