างผู้ใด คนผู้นั้นก็จะถูกดูดพลังจนหมดสิ้น”
ถังอิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่และเอ่ย “ถูกดูดพลังจนหมดสิ้นงั้นหรือ?”
“ใช่ พลังจะถูกดูดจนหมด!” อินซานตอบรับเสียงทุ้ม
สีหน้าของถังอิงเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดี ส่วนยายเฒ่าหัวเราะนั้นหันไปมองลู่เฉินพลางพูดยิ้ม ๆ “เจ้าหนู หากเจ้าขอร้องตอนนี้ ข้าก็ยังพอจะไว้ชีวิตของเจ้าได้ แต่ถ้าเจ้าไม่คิดจะขอร้อง ก็คงต้องเอาชีวิตเจ้าไปแล้ว”
ทว่าลู่เฉินกลับหัวเราะขึ้นมา “เจ้าคิดว่าเพียงแค่นี้จะจัดการข้าได้หรือ?”
“ไร้สาระ ดอกไม้ของข้าจะดูดพลังของเจ้า แล้วก็ดูดพลังชีวิตของเจ้าด้วย!” ยายเฒ่าหัวเราะพูดอย่างภาคภูมิใจ
แต่ชายหนุ่มกลับพูดว่า “งั้นเจ้าดูให้ดี ๆ”
“อย่าดิ้นรนเลย เพราะมันไร้ประโยชน์!” ยายเฒ่าหัวเราะมั่นใจว่าลู่เฉินต้องตายอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้เองที่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
กลีบดอกไม้ที่อยู่บนตัวของลู่เฉิน ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาทีละกลีบ
เมื่อเห็นกลีบดอกไม้ร่วงหล่น ยายเฒ่าหัวเราะก็ตกใจ “นี่… เป็นไปได้อย่างไร!?”
อินซานเองก็ตกใจเช่นกัน “ร่วงหล่นได้อย่างไร?”
ไม่เพียงแค่อินซาน ถังอิงเองก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ และสิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ลู่เฉินไม่ได้เป็นอะไรเลย ทั้งยังยืนยิ้มมองเงาร่างในม่านหมอก “ถ้ามีกลยุทธ์อะไรอีกก็เอาออกมาให้หมด ไม่เช่นนั้นก็อย่ามาขวางข้า มิเช่นนั้นจะต้องจ่ายด้วยราคาแพง!”
“เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ กลับจะให้ข้าต้องจ่ายราคางั้
