ั้นเถาวัลย์ก็ค่อย ๆ รัดแน่นขึ้น
หญิงสาวรู้สึกราวกับร่างกายกำลังจะถูกบดขยี้
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มและพูดกับยายเฒ่าหัวเราะว่า “เป้าหมายของเจ้าคือข้าต่างหาก!”
“อย่างไรเจ้าก็ออกมาไม่ได้หรอก” ยายเฒ่าหัวเราะพูดอย่างดูแคลน
แต่ชายหนุ่มเพียงปรบมือครั้งหนึ่ง สิ่งประหลาดลึกลับนั้นก็แตกสลาย ส่วนยายเฒ่าหัวเราะที่อยู่ในม่านหมอกถึงกับตกใจ “เป็นไปได้อย่างไร!?”
“สิ่งประหลาดลึกลับของเจ้า หากไม่รักษาระดับพลังไว้ตลอด ข้าก็จะดูดพลังทั้งหมดได้ ดังนั้นเจ้าควรจะให้ความสนใจข้าดีกว่า มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจ” ลู่เฉินมองยายเฒ่าหัวเราะพลางยิ้ม
ยายเฒ่าหัวเราะโกรธจนแทบระเบิด และจ้องมองลู่เฉินเขม็ง “เจ้าอยากตายหรือไง?”
“หากเจ้ามีความสามารถก็ลงมือเลย อย่าเอาแต่พูดเปล่าประโยชน์!” ลู่เฉินมองยายเฒ่าหัวเราะพลางยิ้ม
ยายเฒ่าหัวเราะโกรธจัด นางจ้องมองลู่เฉินพลางพูดว่า “ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะช่วยทำให้สมปรารถนา!”
พูดจบ ใบไม้สีดำนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมา และใบไม้สีดำเหล่านั้นที่อยู่รอบตัวลู่เฉิน ก็เปลี่ยนเป็นกลีบดอกไม้สีดำ จากนั้นกลีบดอกไม้สีดำเหล่านั้นก็โปรยปรายลงบนร่างของเขา
ไม่นานร่างของชายหนุ่มก็กลายเป็น ดอกไม้ทั้งตัวในพริบตา แล้วยืนนิ่งอยู่ที่นั่นไม่ขยับเขยื้อน
เมื่ออินซานเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก “บุปผาทมิฬดูดวิญญาณ!”
“บุปผาทมิฬดูดวิญญาณหรือ?” ถังอิงที่ไม่เข้าใจนักถามขึ้น
“เมื่อดอกไม้ชนิดนี้พันรัดร่
