งนั้นเจ้าก็ไม่ต้องใส่ใจมากนัก”
ด้วยเหตุนี้ ยายเฒ่าหัวเราะจึงกล่าวเสียงเย็นชา “เจ้าสมควรตายจริง ๆ”
“อ้อ? จริงหรือ?”
“พูดมาก!” ยายเฒ่าหัวเราะกล่าวจบก็โบกมือ จากนั้นเข็มสีเขียวนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้ามา แต่ ‘ร่าง’ ของลู่เฉินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและหลบหลีกได้ทุกอัน
ยายเฒ่าหัวเราะตกใจ จึงลองโจมตีอีกหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเหมือนเดิม ทั้งหมดถูกลู่เฉินหลบหลีกไปได้
แต่ยายเฒ่าหัวเราะก็ค้นพบวิธีใหม่อย่างรวดเร็ว นางสร้างสิ่งประหลาดลึกลับสีเขียวขึ้นมา แล้วกักขังลู่เฉินไว้ในพื้นที่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ทำให้พื้นที่นั้นเล็กลงเรื่อย ๆ ทำให้ลู่เฉินไม่สามารถบินออกไปได้
ยายเฒ่าหัวเราะดีใจมาก จึงกล่าวว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
ถังอิงคิดว่าลู่เฉินถูกกักขังแล้ว จึงตะโกนใส่ยายเฒ่าหัวเราะ “ข้าขอถามหน่อย เจ้าน่าเกลียดมากเลยใช่หรือไม่!?”
“เจ้าอยากตายหรือ?” ยายเฒ่าหัวเราะถูกถังอิงดึงความสนใจไปทันที และกล่าวด้วยความโกรธ
“หากเจ้าไม่ได้น่าเกลียด แล้วเเหตุใดต้องซ่อนตัวด้วย?” ถังอิงยังคงยั่วยุอีกฝ่าย หวังจะช่วยให้ลู่เฉินมีเวลาสักหน่อย
ยายเฒ่าหัวเราะหัวเราะเยาะ “เด็กสาวคนนี้สมควรโดนสั่งสอนเสียจริง”
พูดจบ ยายเฒ่าหัวเราะที่โกรธจัดก็ปล่อยเถาวัลย์สีดำออกมาอย่างรวดเร็ว ส่วนถังอิงไม่กล้าใช้พลังมากเกินไป มิเช่นนั้นนางจะถูกพิษที่ล้อมรอบเล่นงานเอาได้
ด้วยเหตุนี้ ถังอิงจึงทำได้เพียงมองเถาวัลย์สีดำ พุ่งเข้ามาพันรัดร่างของตน จากน
