เจี้ยนว่านอัน เงากระบี่ปรากฏอยู่ทุกหนแห่ง และเงากระบี่เหล่านี้ล้วนเป็นกระบี่วิญญาณ
ลู่เฉินยืนอยู่ท่ามกลางกระบี่วิญญาณแล้วหัวเราะ “ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเลี้ยง กระบี่วิญญาณไว้มากมายถึงเพียงนี้”
วิญญาณของเจี้ยนว่านอันกล่าวอย่างภาคภูมิ “เป็นอย่างไร รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของข้าแล้วใช่หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าแค่นี้น่าสะพรึงกลัวแล้วหรือ?” ลู่เฉินมองเจี้ยนว่านอันพลางหัวเราะ
เจี้ยนว่านอันพูดอย่างหยิ่งผยอง “แน่นอนอยู่แล้ว”
ชายหนุ่มกลับเย้ยหยันเจี้ยนว่านอัน “ข้าจะทำให้กระบี่วิญญาณเหล่านี้ไร้ประสิทธิภาพ”
“น่าขันนัก กระบี่วิญญาณเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้า บ่มเพาะมาอย่างยากลำบาก อีกทั้งพวกมันฟังคำสั่งข้าเท่านั้น” เจี้ยนว่านอันกล่าวอย่างหยิ่งยโส
เขายิ้มพลางจ้องมองเจี้ยนว่านอัน “มาเถิด ปล่อยพวกกระบี่วิญญาณเหล่านั้นมา!”
เจี้ยนว่านอันควบคุมพวกกระบี่วิญญาณ จากนั้นกระบี่วิญญาณเหล่านั้น ก็โจมตีลู่เฉินทันที
เจี้ยนว่านอันคิดว่าพวกกระบี่วิญญาณเหล่านี้ จะสามารถจัดการวิญญาณ ของลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย
แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายของเจี้ยนว่านอันก็คือ กระบี่วิญญาณเหล่านี้ไม่สามารถ ทำอะไรลู่เฉินได้เลย กลับกลายเป็นว่าเมื่อกระบี่วิญญาณโจมตีไปทีละกระบี่ กลับเหมือนหินจมหายลงในทะเล
เจี้ยนว่านอันพลันรู้สึกสงสัย
ลู่เฉินมองเม็ดยาศาสตราสีดำของตน ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป แล้วยิ้มพลางกล่าว “น้อยเกินไป โจมตีต่อ”
“น้อยเกินไป?” เจี้ยน
