ว่านอันเผยสีหน้าเคร่งเครียด
“ถูกต้อง น้อยเกินไป กระทั่งดูอ่อนแอเหลือเกิน” ลู่เฉินยิ้มพลางมองเจี้ยนว่านอัน
เจี้ยนว่านอันเผยสีหน้าไม่สู้ดีและเอ่ย “ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำเกินไปจริง ๆ”
“มาเถิด”
เมื่อเจี้ยนว่านอันได้ยินคำพูดของลู่เฉิน ก็จำต้องควบคุมกระบี่วิญญาณจำนวนมากขึ้น เพื่อโจมตีชายหนุ่ม
แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม กระบี่วิญญาณเหล่านี้ไม่สามารถ ทำอะไรลู่เฉินได้แม้แต่น้อย กลับกลายเป็นลู่เฉินที่ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ดูเหมือนว่าถึงเวลาจบเรื่องแล้ว!”
ลู่เฉินร่ายเวทคาถาสยบภูตผีรวดเร็ว จนสามารถพันรัดวิญญาณ ของเจี้ยนว่านอันได้ทันที
ผลคือวิญญาณของเจี้ยนว่านอัน แตกกระจายออกเป็นหลายส่วนในพริบตา
ลู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว “เคล็ดวิชาแยกวิญญาณ!”
“ถูกต้อง! ในวิชาหมื่นกระบี่มีเคล็ดวิชา วิญญาณอยู่วิชาหนึ่ง เรียกว่าเคล็ดวิชาแยกวิญญาณ ดังนั้นเจ้าไม่มีทางกักขังข้าได้หรอก!” เจี้ยนว่านอันหัวเราะลั่น
ลู่เฉินแค่นหัวเราะเย็นชา “จริงอยู่ที่กักขังไม่ได้ แต่วิชาแยกวิญญาณก็มีจุดอ่อนอยู่”
“จุดอ่อน?”
“ใช่ นั่นก็คือวิญญาณแต่ละส่วนต้องใช้พลังงาน ดังนั้นหากทำลายส่วนหนึ่งไป อีกส่วนก็จะหายไปด้วย”
“หายไปก็จริง แต่ข้าก็ไม่มีวันตาย!” เจี้ยนว่านอันพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ไม่ตายงั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มเยาะ จากนั้นพลังเพลิงวิญญาณ ก็แผ่ซ่านออกมาจากรอบตัว
เจี้ยนว่านอันรู้สึกแปลกใจ “นี่มันอะไรกัน?”
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ว
