บทที่ 780 ไม่มีที่ไหนสามารถขวางข้าได้!
ทุกคนต่างสงสัยว่าอินซานทำอะไรกับลู่เฉิน
ถังอิงที่อยู่ด้านหลังเองก็รู้สึกอยากรู้เช่นกัน ส่วนอินซานปัดฝุ่นบนตัว ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในกลุ่มควันดำที่เปลี่ยนเป็นมารอยู่ ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจพลางกล่าวว่า “ไอ้หนู ยาลูกกลอนนี้เรียกว่ายาลูกกลอนหมอกทมิฬวิญญาณเมฆา เมื่อสัมผัสกับมันแล้ว ต่อให้เป็นวิญญาณที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ต้องถูกพันธนาการไว้ที่นั่น ไม่สามารถหนีไปไหนได้”
เมื่อทุกคนได้ยินคำว่ายาลูกกลอนหมอกทมิฬวิญญาณเมฆา ก็พากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
บางคนถึงกับตกใจร้องออกมา “ที่แท้วังทะเลภูเขาก็มียาลูกกลอนหมอกทมิฬวิญญาณเมฆาจริง ๆ ด้วย”
“แต่ยาลูกกลอนล้ำค่าขนาดนั้น กลับใช้ง่าย ๆ อย่างนี้เลยหรือ?”
เห็นได้ชัดว่าทุกคนรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ แต่อินซานไม่สนใจ เพราะถ้าเมื่อครู่เขาไม่ทำแบบนี้ คงถูกลู่เฉินบุกรุกเข้าร่างไปแล้ว
ดังนั้นอินซานจึงคิดว่าตนเองใช้ได้ทันเวลาพอดี
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังมาจากกลุ่มควันดำ “คิดว่ายาลูกกลอนแค่นี้จะกักขังข้างั้นหรือ?”
เมื่อทุกคนได้ยินลู่เฉินพูด ต่างก็สงสัยว่าชายหนุ่มไม่เป็นไรเลยหรือ พวกเขาพากันสงสัย
อินซานแค่นเสียงและพูดว่า “ไอ้หนู เจ้าอย่าโอ้อวดไปหน่อยเลย เจ้าออกมาไม่ได้หรอก”
และในตอนนั้นเอง ควันดำเหล่านั้นพลันสลายตัวไป ส่วนลู่เฉินยังคงลอยอยู่ในสภาพ เปลี่ยนเป็นมารเหมือนเดิม แล้วหัวเราะพลางพูดว่า “ตอนนี้ข้าก็ออกมาแล้วไม่ใช่หรือ?”
