อินซานตกใจจนต้องหมุนตัวกลับ
ลู่เฉินแค่นหัวเราะเยาะ แล้วแทรกผ่านเข้าไปในร่างของอินซาน ทำให้อินซานตกใจจนใบหน้าซีดเผือด พร้อมตะโกนบอกคนของวังทะเลภูเขาว่า “เร็วเข้า! รีบมาช่วยข้าที!”
พูดจบ อินซานก็รีบนั่งขัดสมาธิลง
เหล่าศิษย์วังทะเลภูเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี พวกเขาทำได้เพียงยืนล้อมรอบอินซาน เพื่อป้องกันไม่ให้ถังอิงโจมตี แต่ถังอิงกลับมองพวกเขาพร้อมรอยยิ้ม “แค่พวกเจ้า? คิดจะขวางข้างั้นหรือ?”
พูดจบ ถังอิงก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้
คนพวกนั้นตกใจกันแตกฮือไปหมด ส่วนอินซานตอนนี้หลับตาสนิท และไม่รู้เลยว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
ถังอิงยืนมองเขาพลางยิ้มพูดว่า “ข้าจะดูสิว่าเจ้าหนูนั่นจะทำอะไรเจ้า”
หญิงสาวชี้นิ้วไปทางอินซานแล้วหลับตาลง แต่ภายในจิตสำนึกของอีกฝ่ายกลับมืดสนิท มองไม่เห็นสถานการณ์ข้างในเลย
เรื่องนี้ทำให้ถังอิงแปลกใจ “ทำไมถึงมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ?”
ความจริงไม่ใช่ว่าถังอิงมองไม่เห็น แต่ลู่เฉินไม่อยากให้นางเห็นต่างหาก
เพราะลู่เฉินได้จัดการบางอย่างไว้ในจิตสำนึกแล้ว ส่วนดวงวิญญาณของอินซานตอนนี้ ถูกบีบให้ไปอยู่ที่มุมหนึ่ง ไม่ว่าจะพยายามบินอย่างไรก็บินออกไปไม่ได้ จึงโกรธจัดและพูดว่า “ไอ้หนู เจ้าจะช่วยจอมมารหญิงนั่นจัดการข้าทำไม!”
“ข้าไม่ได้ช่วยนาง แต่ข้ามีเรื่องจะขอคำแนะนำจากเจ้า” ลู่เฉินมองอินซานพลางยิ้ม
อินซานร้อนใจ “หมายความว่าอย่างไร?”
“รอข้าจับดวงวิญญาณของเจ้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ลู่เฉินรีบใช้คาถา
