ภูเขาประกาศออกไปนั้น ล้วนมาจากศาลภารกิจทั้งสิ้น และข้าก็ไม่ได้เป็นคนของศาลภารกิจ ข้าย่อมไม่รู้อยู่แล้ว” อินซานแก้ตัว
ชายหนุ่มจมอยู่ในความคิดครู่หนึ่งก่อนถาม “พูดแบบนี้แปลว่าหากต้องการรู้ ว่าใครเป็นคนประกาศ ก็ต้องไปหาที่ศาลภารกิจสินะ?”
“ถูกต้อง” อินซานตอบรับ
“งั้นพาข้าไปด้วย” คำพูดของลู่เฉินทำให้อินซานเบิกตากว้าง
ลู่เฉินมองสีหน้าของเขา “เป็นอะไรไป? มีปัญหาหรือ?”
อินซานตกใจ “แน่นอนว่ามีปัญหา”
ลู่เฉินมองอินซานอย่างสงสัย “เจ้าลองบอกมาสิ”
“ศาลภารกิจของพวกเรานั้น เป็นสถานที่สำคัญของวังทะเลภูเขา อย่าว่าแต่คนนอกเลย แม้แต่พวกเราจอมกระบี่เอง หากไม่ได้อยู่ในสิบอันดับแรก ก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้าไป ดังนั้นข้าขอแนะนำว่าเจ้า ล้มเลิกความคิดนี้ไปเถอะ” อินซานกล่าวอย่างหมายจะทำลายกำลังใจ
ลู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชาและเอ่ย “ไม่มีที่ไหนสามารถขวางข้าได้!”
“ไอ้หนู เจ้าโอหังเกินไปแล้ว!” อินซานรู้สึกว่าลู่เฉินช่างทำตัวไร้กฎเกณฑ์เหลือเกิน
“จะใช่หรือไม่ เดี๋ยวเจ้าก็รู้เองเมื่อนำทางพวกข้า” ลู่เฉินพูดจบก็ปล่อยตราประทับภูตใส่เขา
อินซานเบิกตากว้างทันที “เจ้าทำอะไรกับข้า?”
“ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่ให้เจ้าได้ลองสัมผัส ความรู้สึกถูกควบคุมดูบ้าง” ลู่เฉินมองอินซานพลางยิ้ม
สีหน้าของอินซานเปลี่ยนไป เขาโกรธจนด่าลู่เฉิน “ไอ้สารเลว!”
“ด่าข้าไปก็ไร้ประโยชน์” ลู่เฉินมองอินซานพลางยิ้ม
อินซานโกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ส่วนลู่
