น ทุกคนมองเห็นทะเลผืนหนึ่ง และเมื่อมองไกลออกไป กลับสามารถมองเห็นภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่ง อยู่ในระยะไกลออกไป
ลู่เฉินสงสัย “ที่นี่สามารถรับรู้ได้ไกล ถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
ถังอิงเข้ามาใกล้แล้วยิ้มพลางพูดว่า “ทะเลภูเขามารเป็นสถานที่เดียวในพื้นที่ที่เจ็ด ที่จิตสัมผัสไม่ถูกจำกัด”
“พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ สิ่งที่พวกเราเห็นตอนนี้เป็นความจริงสินะ?” ลู่เฉินถามลอย ๆ
“ถูกต้อง” ถังอิงพยักหน้า
เมื่อลู่เฉินเข้าใจแล้ว จึงดึงกระบี่สยบเก้าทิศออกมา จากนั้นก็เหยียบลงบนกระบี่ และเตรียมจะขี่กระบี่ไป
เป็ดมารและหั่วเตาหลางต่างบินขึ้น และล่องลอยอยู่รอบตัวลู่เฉิน ส่วนถังอิงนั้นไม่พอใจ นางรีบกระโดดขึ้นบนกระบี่ทันที แล้วยืนอยู่ด้านหลังลู่เฉินพลางพูดว่า “เจ้าจะทิ้งข้าไว้คนเดียวได้อย่างไร”
“ข้าสนิทสนมกับเจ้าด้วยหรือ?” ลู่เฉินย้อนถาม
“อย่างไรข้าก็เป็นสตรีของเจ้านะ”
ลู่เฉินเอ่ยเสียงเย็นชา “เลิกพูดคำว่าสตรีของข้าเสียที!”
ถังอิงพูดจบก็พยายามจะโอบกอดลู่เฉินจากด้านหลัง แต่ชายหนุ่มกลับหายวับไปในพริบตา
แต่กระบี่ยังคงเคลื่อนที่ต่อไป
ถังอิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าลู่เฉินซ่อนตัวอยู่ในกระบี่ จึงตะโกนไปยังลู่เฉินที่อยู่ในกระบี่ “เฮ้ย เจ้าช่างขี้ขลาดจริง ๆ!”
“เจ้าอย่ายั่วโมโหข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่สนใจว่าเจ้ามี รากวิญญาณมารศักดิ์สิทธิ์อมตะหรือไม่!”
ถังอิงตกใจ “เจ้ารู้ว่าข้ามีรากวิญญาณอะไรหรือ?”
“เพียงแค่มองก็รู้แล้ว”
ถังอิงหัวเร
