บทที่ 777 จอมมารหญิงผู้ไร้ยางอาย
ลู่เฉินจ้องมองถังอิงพลางยิ้ม “ข้าไม่ได้จะสั่งสอนเจ้าหรอก เพียงแค่อยากจับตัวเจ้าเท่านั้น”
เมื่อถังอิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที “ไม่สู้ข้ามอบร่างกายทั้งหมดให้เจ้าเลยดีหรือไม่”
“มอบให้ข้า?”
“ใช่ เป็นภรรยาของเจ้าอย่างไรเล่า!” ถังอิงมองลู่เฉินพลางยิ้ม
ลู่เฉินยกยิ้มขมขื่น “เจ้าเป็นสตรีที่ชอบทำตัวง่ายเช่นนี้หรือ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร!”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างจนใจ “แต่ในสายตาของข้า เจ้าดูจะเป็นเช่นนั้น”
“เจ้าหนู ข้าขอบอกให้รู้เอาไว้ ภายในพระราชวังสินธุเหมันต์ในพื้นที่ที่เจ็ด มีบุรุษมากมายอยากครอบครองข้า แต่ข้ากลับไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลย!” ถังอิงพูดอย่างเย่อหยิ่ง
“นั่นเป็นเพราะพวกเขา ไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้หรือ?”
“นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือพวกเขาไม่มีเสน่ห์มากพอ ส่วนคนที่มีพลังและความสามารถดีก็แก่เกินไป ข้าไม่สนใจ!” ถังอิงอธิบาย
ลู่เฉินทำหน้าจะหัวเราะก็ไม่ใช่ จะร้องไห้ก็ไม่เชิง “เจ้าปกครองที่นี่มาสามหมื่นปีแล้ว ถ้าจะพูดถึงความแก่ เจ้าก็ไม่ได้อ่อนวัยไปกว่าใครหรอก!”
ถังอิงไม่พอใจ “ข้าอายุสี่ถึงห้าหมื่นปีแล้ว แต่เจ้าล่ะ? ข้าคาดว่าคงไม่ได้อ่อนวัยกว่ากัน สักเท่าไหร่หรอกกระมัง?”
ลู่เฉินดูภายนอกเหมือนคนอายุน้อย แต่จิตวิญญาณผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วน จึงนับว่าไม่ได้อ่อนวัยกว่าอีกฝ่ายเท่าไหร่ แต่เขาไม่อยากเปิดเผยเรื่องของตนเองกับอีกฝ่าย จึงกล่าวเพียงว่า “สำห
