รับผู้บำเพ็ญเพียร อายุเป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น”
“ถูกต้อง มันเป็นเพียงตัวเลข แต่ข้าก็รู้สึกว่าพวกเขาแก่ มีปัญหาหรือไม่?” ถังอิงเอ่ยแย้งขึ้นมา
“พอเถอะ ไม่พูดถึงพวกเขาแล้ว มาพูดเรื่องทะเลภูเขามารและวังทะเลภูเขากันดีกว่า” ลู่เฉินจ้องมองถังอิงพลางกล่าว
ถังอิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ทะเลภูเขามารแห่งวังทะเลภูเขา เจ้าถามเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร?”
“ข้ามีธุระต้องไปที่นั่น” ลู่เฉินกล่าวเพียงประโยคเดียว
ถังอิงรู้สึกแปลกใจ “ไม่ถูกต้อง เจ้าต้องมีอะไรบางอย่างแน่ ๆ”
“เจ้าแค่ตอบมาว่าจะนำทางหรือไม่ ถ้าไม่นำทาง ข้าจะให้สัตว์ปีศาจของเจ้านำทางเอง” ลู่เฉินมองถังอิงพลางกล่าว
เมื่อถังอิงได้ยินว่าชายหนุ่ม จะให้เป็ดมารของนางนำทาง นางก็ร้อนใจ “มันจะนำทางได้อย่างไร”
“ตอนนี้มันเชื่อฟังคำสั่งของข้า” ลู่เฉินพูดจบ เป็ดมารก็เดินไปยืนอยู่ด้านหลังเขา
ถังอิงตกตะลึง เพราะไม่ว่านางจะร้องเรียกอย่างไร เป็ดมารก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน และยืนอย่างเงียบ ๆ อยู่ข้างลู่เฉิน
“เจ้าทำอะไรกับเสี่ยวยายาของข้า?”
“เพียงแค่อยากให้มันนำทางเท่านั้น” พูดจบ ลู่เฉินก็เตรียมจะจากไป
ถังอิงร้อนใจและรีบวิ่งตามไป “ข้าขอถาม เจ้าลงมือขนาดนี้เพียงเพื่อจะให้ เป็ดมารของข้าพาเจ้าไปยังทะเลภูเขามารหรือ?”
“แล้วมีปัญหาอะไรหรือ?”
“ไม่ถูกต้อง เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลาย ลัทธิมารเหมันต์ของข้าหรือ?”
“เดิมข้าตั้งใจเช่นนั้น แต่ตอนนี้ข้ามีเป็ดมารของเจ้าแล้ว ข้าจึงไม่ต้องการทำม
