ันอีก” ลู่เฉินอธิบาย
ถังอิงพลันรู้สึกงุนงง “เด็กน้อย เหตุใดเจ้าถึงยอมเลือกสัตว์ปีศาจตัวหนึ่ง แทนที่จะเลือกหญิงงามเช่นข้า!”
“พูดตามตรง ข้าไม่สนใจเจ้า!” คำพูดของลู่เฉินทำให้ถังอิ้งรู้สึกแข็งค้าง
แต่นางก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว “ข้าจะทำให้เจ้าหลงรักข้าให้ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลู่เฉินพลันนึกถึงหญิงสาวคนหนึ่ง แต่ก็เป็นเพียงความทรงจำ ที่เลือนรางในหัวเท่านั้น เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรพลางกล่าวว่า “ข้าสนใจแต่ทะเลภูตเท่านั้น”
พูดจบ ชายหนุ่มก็จากไป
ถังอิงกลับติดตามลู่เฉินไป “ข้าจะไปทะเลภูตกับเจ้าด้วย”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร แต่เดินออกจากวังสีม่วงแห่งนี้ และออกมาด้านนอก
ขณะนี้ด้านนอก ม่อเหรินและคนอื่นๆ ยังคงรออยู่ในห้องโถง
และทันทีที่ลู่เฉินปรากฏตัว ปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิตก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป “ผู้อาวุโส ดูสิ เขาไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย!”
สีหน้าของม่อเหรินเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน และในตอนนั้นเอง ถังอิงก็ปรากฏตัวขึ้น
ม่อเหรินและคนอื่น ๆ ดีใจเป็นอย่างมาก พร้อมรีบบอกให้ถังอิงจัดการลู่เฉิน แต่ใครจะรู้ว่าหญิงสาวกลับมองไปยังทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้น แล้วพูดว่า “พวกเจ้าฟังข้าให้ดี!”
ทุกคนไม่รู้ว่าถังอิงจะพูดอะไร แต่พวกเขาต่างตั้งใจฟังอย่างว่าง่าย
“นับจากวันนี้เป็นต้นไปเขาคือบุรุษของข้า ต่อไปคำพูดของเขาก็คือคำพูดของข้า เข้าใจหรือไม่?” ถังอิงยิ้มพลางมองทุกคน
ทุกคนในสถานที่แห่งนั้นต่างงุนงง แต่ละคนถ
